Monday, January 16, 2017

Η ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟΛΗΨΙΑ, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΡΕΠΟΥΣΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ


Η ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟΛΗΨΙΑ, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΡΕΠΟΥΣΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Τις τελευταίες μέρες με αφορμή τις γνωστές δηλώσεις του Μητροπολίτη Λεμεσού για τις συμπροσευχές, αλλά και την υπενθύμιση των αναφορών του στο Ντόρτμουντ, λόγω του επίκαιρου χαρακτήρος των, πλήθος σχολίων έχουν κατακλύσει αρκετούς διαδικτυακούς ιστότοπους. Ανάμεσα στο πλήθος των αναρτημένων σχολίων, διέκρινες ότι αρκετά από αυτά δεν ήταν σύμφωνα με το πρέπον εκκλησιαστικό ήθος. Υπήρχαν ανάμεσα σ’ αυτά και σχόλια τα οποία προέβαιναν σε εμπαθείς χαρακτηρισμούς που προκαλούν λύπη, αλλά και σχόλια που δυστυχώς παρατείνουν το μεροληπτικό παραλήρημα. 

Θα επισημάνουμε όμως ότι υπήρχαν και αρκετά σχόλια τα οποία εξέφραζαν όχι μόνο την απογοήτευσή τους για τα λεχθέντα, αλλά επεξέτειναν αυτή και προς της Εκκλησία. Αυτό κι αν ήταν απαράδεκτο. Δεν είναι λίγοι δυστυχώς εκείνοι που στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο, δίνουν την εντύπωση ότι δύο μονάχα Επίσκοποι ‘’υπάρχουν’’ στην Κύπρο, ίσως και λόγω της υπερπροβολής που τους γίνεται από τα μέσα ενημέρωσης. 

Γι’ αυτό διάβαζες στα σχόλια, ‘’πάει ο Λεμεσού’’, ‘’μας έμεινε ο Μόρφου’’, ‘’…αν παρατηρήσουμε κάτι και σ’ αυτόν, ποια η εμπιστοσύνη μας στην Εκκλησία’’; Και αυτά παρακαλώ από τον χώρο της Μητροπολιτικής Ελλάδας κυρίως. Αυτά δεν είναι μόνο λυπηρά, αλλά και επικίνδυνα, για την εν Χριστώ ζωή. Πολύ επικίνδυνα, καθότι φανερώνουν τους καρπούς από την ιδιοτελή προσωποληψία. Αυτά δυστυχώς έχει ως επακόλουθα η εκτροπή από την πρέπουσα χριστιανική αγάπη προς τον Επίσκοπο. 

Δηλαδή αν μάθουν κάτι και για τον ‘’δεύτερον τη τάξει Μητροπολίτη’’, σύμφωνα με την αξιολόγησή τους, θα χαθεί η εμπιστοσύνη τους στην Εκκλησία; Κρίμα. Δηλαδή αν περιπέσει κάποιος εξ αυτών περιηγούμενος το διαδίκτυο, στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Amen.gr στις 4/9/2013 με τίτλο ‘’Πανήγυρις στον Άγιο Μάμα στην κατεχόμενη Μόρφου’’,  όπου μεταξύ άλλων έγραφε ότι ‘’Παρών στον εσπερινό ήταν και ο Αρχιεπίσκοπος των Μαρωνιτών Κύπρου κ. Ιωσήφ ο οποίος στον σύντομο λόγο του, τόνισε τα κάτωθι…’’, αλλά και σε άλλα διαδικτυακά κείμενα και βίντεο, θα κλονιστεί η εμπιστοσύνη του στην Εκκλησία; 

Παρενθετικά παραθέτομε μέρος της προαναφερθείσας ομιλίας, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Μαρωνιτών www.news.maronitedaily.com: «Ανυψώνουμε σήμερα την προσευχή και τη δέησή μας για το νησί μας, για την Συρία, για την περιοχή της Μέσης Ανατολής που υποφέρει πολύ και έχει τόσο μεγάλη ανάγκη σήμερα την ειρήνη…Όλοι μας, μέσα τη διαφορετικότητά μας, καλούμαστε να νοιώθουμε και να αισθανόμαστε μια μοναδική οικογένεια του Θεού…Πανιερώρατε (απευθύνεται στον Μητροπολίτη Μόρφου), μαζί σας σήμερα και ενωμένοι με όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης, προσευχόμαστε για την ειρήνη…». Όπως αναφέρεται μάλιστα σε αρκετούς διαδικτυακούς ιστότοπους όχι μόνο παρευρέθηκε και απεύθυνε και σχετικό λόγο, αλλά και στη Λιτανεία που ακολούθησε λιτάνευσε εικόνα Αγίων. Αυτό το δημοσίευσαν αρκετά ιστολόγια, αλλά και τηλεοπτικός σταθμός, καθώς και αρκετά βίντεο. 

Δηλαδή μπορεί κάποιος εξ αυτών που μεροληπτούν, να χάσει την εμπιστοσύνη του στην Εκκλησία, εξ αφορμής του ότι δεν έπρεπε η εσπερινή κατάνυξη να διακοπεί με τη μαρωνίτικη παρεμβολή ομιλίας; 

Η νοσηρότητα της προσωποληψίας έχει πικρούς καρπούς. Είναι πολύ επικίνδυνη για την εν Χριστώ ζωή, η εμπαθής προσωποληψία σε Επισκόπους. Η εν αληθεία αγάπη δεν επιτρέπει να παρεισφρύουν ιδιοτελείς και μονομερείς εμμονές στην εκκλησιαστική ζωή. 

*Η μονοθελήτικη αίρεση την οποία στήριξαν οι Μαρωνίτες, καταδικάστηκε από την Στ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Οι Μαρωνίτες ενώθηκαν με τους Παπικούς οριστικά, με ουνιτικού τύπου ένωση, το έτος 1445 στην Παπική σύνοδο της Φερράρας.

ΣΥΝΕΤΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ “ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ”


ΣΥΝΕΤΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ “ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ”

Του  Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Ρωμαίικο οδοιπορικό”:

“Μετὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας ἡ ὁποία μὲ ἀνακοίνωσή της εἶχε χαρακτηρίσει τὴν ψευδο-Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ἀντιπατερική, ἔρχεται πνευματοκινήτως ἡ Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας, καὶ μὲ κείμενό της ἀπορρίπτει τὴν «Σύναξη τῆς Κρήτης»! Οἱ Ἐκκλησίες Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας λοιπόν, ἐλέγχουν μὲ τὶς Πατερικὲς θέσεις τους τὴν ἀπαράδεκτη καὶ περίεργη στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔναντι τῆς ληστρικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Ὡς ἀπαύγασμα, θὰ ἦταν παράλειψη νὰ μὴν τονίσουμε, ὅτι μετὰ καὶ τὶς τελευταῖες χαρούμενες ἀγγελίες, θὰ ἦταν ἄτοπη κάθε σκέψη γιὰ ἀποτείχιση ἐκ μέρους τῶν ἀντι-οἰκουμενιστῶν. Ἂς προσέξουμε νὰ μὴν γελαστοῦμε ἀπὸ τὶς «Φαναριώτικες παγίδες», ἀλλὰ νὰ μείνουμε σὲ κοινωνία ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ.”

Οι διαχειριστές του ιστολογίου “Ρωμαίικο οδοιπορικό” αντιμετωπίζουν το θέμα της Συνόδου της Κρήτης και την πιθανή αποτείχιση ορισμένων εξαιτίας της με τον ορθό τρόπο.

Απορρίπτουμε τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης και επιδιώκουμε την αναθεώρησή τους με τη σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου, όπως ζητούν οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας. Tο Άγιον Όρος συντόνισε τη φωνή του προς την ίδια κατεύθυνση και ίσως εκδώσει σχετική απόφαση και η Υπερόριος Ρωσική Εκκλησία.

Εκκρεμεί βεβαίως και η απόφαση του Πατριαρχείου Ρωσίας αλλά δεν κρύβουμε ότι έχουμε πολύ λίγες προσδοκίες από αυτό. Η όλη πολιτεία της Εκκλησίας της Ρωσίας είναι καθαρά οικουμενιστική και η στάση της έναντι της Συνόδου της Κρήτης υπαγορεύεται δυστυχώς από τη φιλοπρωτεία και τον εθνοφυλετισμό και όχι από την έγνοια για την τήρηση της ακρίβειας της ορθοδόξου πίστεως.

Πολύ ορθή επίσης είναι η θέση του ιστολογίου "Ρωμαίικο οδοιπορικό" ότι είναι περίεργη και απαράδεκτη η στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος για τη Σύνοδο της Κρήτης.

Συμφωνούμε ακόμη με το ιστολόγιο “Ρωμαίικο οδοιπορικό” ότι οι κινήσεις προς αποτείχιση έρχονται γάντι στους Φαναριώτικους σχεδιασμούς και επιδιώκουν να εξουδετερώσουν τις αγωνιστικές φωνές στον Ελλαδικό χώρο -και όχι μόνον- εναντίον του Οικουμενισμού και της Συνόδου της Κρήτης.

Απευθύνουμε -για μια ακόμη φορά- θερμή έκκληση προς όλους τους πατέρες και αδελφούς μας που σκέφτονται να προχωρήσουν σε αποτείχιση να προβληματιστούν σοβαρά επειδή, αν τελικά αποτειχιστούν, θα εξυπηρετήσουν -ανεπιγνώστως φυσικά- τα μέγιστα τα σχέδια των Οικουμενιστών.

ΓΕΝΕΥΗ - ΜΙΑ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΟΜΕΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ


Παρακαλώ θερμά τους αναγνώστες του ιστολογίου να μελετήσουν προσεκτικά το πιο κάτω άρθρο του έγκριτου -με όλη τη σημασία του όρου- νομικού Δρ. Χρ. Κληρίδη που αναλύει εύστοχα, ευσύνοπτα και περιεκτικά το Κυπριακό και τη Διάσκεψη της Γενεύης. 

Είμαι βέβαιος ότι θα πειστούν για το αδιέξοδο της πολιτικής που ακολουθεί η δική μας πλευρά και θα αντιληφθούν ότι επιβάλλεται η άμεση ουσιαστική αλλαγή της σημερινής πορείας αν θέλουμε να επιβιώσουμε στην Κύπρο σαν Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι.


ΓΕΝΕΥΗ - ΜΙΑ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΟΜΕΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Του Δρ. Χρίστου Κληρίδη*
=====

Από το 2004 μέσα από τον έντονο διάλογο ο οποίος διεξήχθη στο πλαίσιο του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν, κατέστη σαφές στους Ελληνοκύπριους ότι η προτεινόμενη ΔΔΟ (Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία) στην ουσία δεν είναι Ομοσπονδία αλλά Συνομοσπονδία δύο Συνιστώντων Κρατών. Από τη μια η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία αποαναγνωρίζεται και υποβιβάζεται σε Ελληνοκυπριακή Συνιστώσα Πολιτεία και από την άλλη η TRNC, «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείας Κύπρου», το Ψευδοκράτος, το οποίο αναβαθμίζεται και αναγνωρίζεται σαν Τουρκοκυπριακή Συνιστώσα Πολιτεία.

Οι δύο λοιπόν αυτές Συνιστώσες Πολιτείες ισότιμα κυρίαρχες συμφωνούν και συνεγκαθιδρύουν (παρθενογένεση) ένα νέο Συνομόσπονδο Κράτος, την Ενωμένη Κύπρο (United Cyprus).

Η Εκτελεστική Εξουσία σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η κυβέρνηση, θα απαρτίζεται από Ελληνοκύπριους μεν στην πλειοψηφία, αλλά καμία απόφαση δεν μπορεί να εγκριθεί αν δεν υπάρχει και μια Τουρκική θετική τουλάχιστον ψήφος. Ανάλογη είναι και η ρύθμιση στη Νομοθετική εξουσία με την Άνω Βουλή, Γερουσία, με ίση συμμετοχή και εκπροσώπηση των Συνιστωσών Πολιτειών και στην Κάτω Βουλή με πλειοψηφία Ελληνοκυπρίων αλλά με την προϋπόθεση ότι ουδείς νόμος θεσπίζεται εάν δεν εγκριθεί και από τις Δύο Βουλές.

Τούτο σημαίνει βέβαια ότι και πάλι κανένας νόμος δεν είναι δυνατόν να θεσπισθεί χωρίς τη συναίνεση των Τουρκοκυπρίων. Τουρκοκυπρίων βέβαια οι οποίοι στην πλειοψηφία τους δεν θα είναι πλέον …Τουρκοκύπριοι αλλά έποικοι από την Τουρκία, οι οποίοι νομιμοποιούνται σαν Κύπριοι Πολίτες μέσα από το Σχέδιο Λύσης Κυπροποίησης Τούρκων.

Τα αδιέξοδα επιλύονται με κλήρο. Ένα πρωτοφανές και ανήκουστο σύστημα για οποιαδήποτε χώρα αλλά ιδιαίτερα για χώρα Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 21ου αιώνα!

Αρχικά η σκέψη ήταν, τα αδιέξοδα στη Δικαστική Εξουσία στο επίπεδο της Ομοσπονδίας επίσης να επιλύονται με κλήρο, κάτι το οποίο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις μεταξύ των οποίων και του Πρωτοσύμβουλου του κ. Αναστασιάδη, έγκριτου νομικού κ. Πόλυ Πολυβίου, ο οποίος τον Αύγουστο 2016 υπέβαλε την παραίτηση του από την διαπραγματευτική ομάδα, για να επανέλθει αργότερα στο Mont Pelerin και Γενεύη.

Η επίλυση των αδιεξόδων με κλήρο τελικά αναθεωρήθηκε με Σύστημα Επιλογής Ευρωπαίου Δικαστή για επίλυση τυχόν αδιεξόδων σε ένα Ομόσπονδο Συνταγματικό Δικαστήριο απαρτιζόμενο από ίσο αριθμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, Δικαστών. Ξένοι θα αποφασίζουν για την Κύπρο.

Η Τουρκία πέτυχε στην Κύπρο το ακατόρθωτο, δηλαδή να αναβαθμίσει την μειονότητα Τουρκοκυπρίων του περίπου 18%, σε Κοινότητα, μέσα από το Ζυριχικό Σύνταγμα του 1960, που δυστυχώς δέχθηκε ο Ελληνισμός και το παρουσίασε μάλιστα σαν περίλαμπρη νίκη και στη συνέχεια στην αναβάθμιση της Κοινότητας των Τουρκοκυπρίων σε Ισότιμη Συνιστώσα Πολιτεία, μαζί με την εκλιπούσα όπως τη χαρακτηρίζει Κυπριακή Δημοκρατία υποβαθμισμένη σε Ελληνοκυπριακή Συνιστώσα Πολιτεία.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι στη Γενεύη και την ατυχή Πενταμερή Διάσκεψη επαναλήφθηκε το ίδιο Τουρκικό Σενάριο προσπάθειας επιβολής συνομοσπονδιακής λύσης με τουρκικές εγγυήσεις και την παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στο νησί.

Επιδιώκεται η επανίδρυση του Κράτους πάνω σε αυτή την απαράδεκτη βάση.

Το ατυχές βεβαίως είναι ότι ενώ ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και οι Σύμβουλοι του αλλά και το Κυβερνών Κόμμα, Δημοκρατικός Συναγερμός αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα ΑΚΕΛ, γνώριζαν πολύ καλά και γνωρίζουν το τουρκικό σχέδιο μέσα από το οποίο η Τουρκία σκοπεί να ελέγχει ουσιαστικά Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους, αφού θεωρεί την Κύπρο στο νότιο υπογάστριο της ζωτικό χώρο και διέξοδο προς την Μεσόγειο αλλά και παραγωγικό χώρο με την αποκλειστική οικονομική ζώνη σαν ανήκουσα σε αυτή, εξακολουθούν να επιμένουν στη διαπραγμάτευση στη βάση των τουρκικών όρων και προϋποθέσεων.

Στην προσπάθεια τους αυτή τα δύο Κόμματα διά των ηγεσιών τους και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, προέβησαν την τελευταία δεκαετία σε πολλαπλές υποχωρήσεις προς διευκόλυνση των τουρκικών στόχων, πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα εξευμενίσουν τον Μινώταυρο, Τουρκία και θα πετύχουν την ποθητή λύση.

Ενώ το όραμα, μετά την Τουρκική Εισβολή και Κατοχή του 1974 για την πολιτική ηγεσία Κύπρου και Ελλάδας, έπαυσε να είναι το ενιαίο κράτος μέσα στο οποίο η πλειοψηφία με τη μειοψηφία συνεργαζόμενη στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, κυβερνά σε καθεστώς κράτους Δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και αντικαταστάθηκε από το όραμα της Ομοσπονδίας σαν οδυνηρό συμβιβασμό, με μια ισχυρή Κεντρική Κυβέρνηση μέσα από την οποία οι Ελληνοκύπριοι ανεξαρτήτως της αυτονομίας των δύο πολιτειών θα μπορούσαν να κρατήσουν ενωμένη την Κύπρο, «ξεφύγαμε» κυριολεκτικά στην πιο πάνω προδιαγραφόμενη τουρκική λύση, με αφετηρία τις οδυνηρές και περαιτέρω υποχωρήσεις στις οποίες προέβη το 1989 ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου.

Τότε το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε το Ψήφισμα 750 το οποίο υιοθέτησε τους δείκτες Γκουεγιάρ, εκπροσώπου του Γενικού Γραμματέα στην Κύπρο, μέσα από τους οποίους προδιαγραφόταν μια ρατσιστική διχοτόμηση της Κύπρου με την ούτω καλούμενη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, όπου στο Βορά οι Τουρκοκύπριοι θα εξασφάλιζαν περιουσιακή και πληθυσμιακή πλειοψηφία, αντίστοιχη με αυτή των Ελληνοκυπρίων στο Νότο. Δηλαδή θα επιτυγχάνετο η νομιμοποίηση της εκδίωξης των Ελληνοκυπρίων από το Βορά και της σκόπιμης μετακίνησης των Τουρκοκυπρίων από το Νότο στο Βορά, με στόχο ακριβώς τη δημιουργία ενός Νέου Συνομοσπονδιακού Μορφώματος, εργαλείο και όχημα ελέγχου όλης της Κύπρου από την Τουρκία.

Στο Mont Pelerin και έπειτα επετεύχθη ο τουρκικός στόχος σύγκλισης της Πενταμερούς με τις ευλογίες και προώθηση δυστυχώς του κ. Αναστασιάδη Πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ο οποίος ισχυρίστηκε ότι δέχθηκε λόγω απειλών.

Στη Γενεύη υπήρξε μια τραγική και παταγώδης αποτυχία των ελληνικών στόχων με την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναβάθμιση του Ψευδοκράτουςμέσα από μια Διάσκεψη στην οποία συμμετείχαν όλοι σαν «εξοχότατοι» και με τον κ. Αναστασιάδη να δηλώνει ότι εμφανίζεται και σαν Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά με την Τουρκία εις απάντηση να μην δέχεται τούτο, τους δε Αγγλους αρχιτέκτονες του όλου δράματος και υπολοίπων, να σιωπούν.

Στην Πενταμερή και στη Γενεύη είχαμε μια επανάληψη του τουρκικού σεναρίου προτεινόμενης λύσης του Κυπριακού στο οποίο όμως οι διαρκείς υποχωρήσεις των τελευταίων ετών, προσέγγισαν επικίνδυνα οι θέσεις του κ. Αναστασιάδη.

Η Κύπρος εισέρχεται πλέον στον προεκλογικό για τις Προεδρικές Εκλογές Φεβρουαρίου του 2018. Είναι αμφίβολο πλέον, εάν θα προλάβει ο απερχόμενος Πρόεδρος κ Αναστασιάδης να θέσει σε δημοψήφισμα το πλαίσιο λύσης το οποίο ούτως ή άλλως όπως και οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν αυτή τη στιγμή, δεν ευνοούν. Η προσπάθεια θα συνεχιστεί βέβαια με χρονοδιάγραμμα που καθορίζουν οι Προεδρικές πλέον εκλογές.
Είναι προφανές ότι όσες υποχωρήσεις και αν γίνουν από δικής μας πλευράς δεν πρόκειται να κάμψουν την τουρκική αδιαλλαξία και τον τουρκικό στόχο ο οποίος είναι, ο ολοκληρωτικός έλεγχος της Κύπρου. Εάν δεν αλλάξουν πολιτική οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου με δεδομένο το ουσιαστικό αδιέξοδο και το λαϊκό αίσθημα στα τεκταινόμενα αλλά εξακολουθήσουν να ζουν στον κόσμο των ψευδαισθήσεων τους με ευσεβοποθισμούς και επικοινωνιακά παιγνίδια, θα χάσουμε την Κύπρο ανεπιστρεπτί.


*Ο Δρ. Χρίστος Κληρίδης είναι Νομικός, Πρώην Βουλευτής, Πρώην Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου και πρώην Μέλος της Διαπραγματευτικής Ομάδας

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ Β΄


ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ
Β΄
=====
      
Ἐπικοινωνοῦντες, λοιπόν, μεθ’ Ὑμῶν, διά τοῦ παρόντος Ἐπισκοπικοῦ γράμματος, ἐπιθυμοῦμε νά Σᾶς καταστήσουμε γνωστό ὅτι, ἡ ἡμετέρα ἐλαχιστότης, παρ’ ὅτι τυγχάνει μέλος τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς τρεχούσης περιόδου, ἦταν ἀποῦσα κατά τήν ἐπίσημη ὑποδοχή τῆς Ὑμετέρας Ἐκλαμπρότητος στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς καθ’ ἡμᾶςἘκκλησίας, πού πραγματοποιήθηκε περίπου πρό μηνός, στίς 9-12-2016[3], ὄχι βεβαίως γιά λόγους προσωπικούς, ἀλλά γιά λόγους καθαρά θεολογικούς, δογματικούς καί σωτηριολογικούς.
  
Ἀκραδάντως πιστεύουμε ὅτι, κατά τήν Ἁγιογραφική, Ἱεροκανονική καί Ἁγιοπατερική διαχρονική Ἱερά Παράδοση καί τήν ἀλάνθαστη συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ὁ Μονοφυσιτισμός, τοῦ ὁποίου ἡγεῖστε, Ἐκλαμπρότατε, δέν εἶναι «Ἐκκλησία», ἀλλά θρησκευτική κοινότης, αἱρετική παρασυναγωγή, αἵρεσις, ἀναίρεσις, καθαίρεσις καί πλήρης διαστροφή τῆς ἀληθείας, δηλ. τοῦ ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Ἀρνούμαστε κάθε ὀνοματοδοσία τῶν αἱρέσεων, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τήν δική σας αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ὡς Ἐκκλησιῶν. Ὁ παραπάνω ὅρος, Ἐκλαμπρότατε, εἶναι ἀντιφατικός καί ἀπαράδεκτος, διότι, ἄν ὁμιλοῦμε περί Ἐκκλησίας, αὐτή δέν μπορεῖ νά εἶναι ἑτερόδοξος, καί, ἄν ὁμιλοῦμε περί ἑτεροδόξου, αὐτή δέν μπορεῖ νά εἶναι Ἐκκλησία, μέ τήν θεολογική ἔννοια τοῦ ὅρου. Ὁ ὁρισμός τῆς Ἐκκλησίας μᾶς δίδεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Δομήτορά Της, μέ τό ἀψευδέστατο στόμα Του, τόν οὐρανοβάμονα θεῖο Παῦλο, ὁ ὁποῖος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή Του (1, 17-23) μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι: «ἵνα ὁ Θεὸς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ πατὴρ τῆς δόξης, δῴη ὑμῖν πνεῦμα σοφίας καὶ ἀποκαλύψεως ἐν ἐπιγνώσει αὐτοῦ, πεφωτισμένους τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας ὑμῶν, εἰς τὸ εἰδέναι ὑμᾶς τίς ἐστιν ἡ ἐλπὶς τῆς κλήσεως αὐτοῦ, καὶ τίς ὁ πλοῦτος τῆς δόξης τῆς κληρονομίας αὐτοῦ ἐν τοῖς ἁγίοις, καὶ τί τὸ ὑπερβάλλον μέγεθος τῆς δυνάμεως αὐτοῦ εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστεύοντας κατὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ κράτους τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ἥν ἐνήργησεν ἐν τῷ Χριστῷ ἐγείρας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν, καὶ ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ αὐτοῦ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καὶἐξουσίας καὶ δυνάμεως καὶ κυριότητος καὶ παντὸς ὀνόματος ὀνομαζομένου οὐ μόνον ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλλοντι· καὶ πάντα ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ αὐτὸν ἔδωκε κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ, τὸ πλήρωμα τοῦτὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου». Συνεπῶς εἶναι ἀδύνατος ἡ ὕπαρξις ἑτεροδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως εἶναι ἀδύνατος ἡ ὕπαρξις ἑτεροδόξου Χριστοῦ. Εἶναι παραλογισμός νά ἔχεται ἀληθείας ταυτόχρονα ἡ πίστις, πού τό στόμα τοῦ Ἀπ. Παύλου, ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, μᾶς παραδίδει ὅτι «ἐν τῷ ἅδει οὐκ ἔστι μετάνοια», σχολιάζοντας τήν παραβολή τοῦπλουσίου καί τοῦ Λαζάρου, καί ἡ ὕπαρξις ἑνός ἄλλου σώματος Χριστοῦμέ κεφαλή τόν Ἴδιο, πού διδάσκει ἀκριβῶς τά ἀντίθετα, ὅπως τῆς δικῆς Σας Μονοφυσιτικῆς Κοπτικῆς Κοινότητος ἤ τῆς Παπικῆς Κοινωνίας, ἡὁποία στήν κατήχησή της, ἐκδ. Βατικανοῦ-Κάκτου 1996, στήν σελ. 332, μέ τίτλο «Ὁ τελικός ἐξαγνισμός ἤ τό καθαρτήριο», μᾶς λέγει ὅτι «Ὅσοι πεθαίνουν χωρίς νά ἔχουν ἐξαγνιστεῖ ὑποβάλλονται μετά τόν θανατό τους σέ ἕναν ἐξαγνισμό, γιά νά εἰσέλθουν στήν χαρά τοῦ οὐρανοῦ. Αὐτόν τόν τελικό ἐξαγνισμό ἡ Ἐκκλησία τόν ὀνομάζει καθαρτήριο».


(Συνεχίζεται)

Sunday, January 15, 2017

ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΘΑ ΕΞΩΘΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ


ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΘΑ ΕΞΩΘΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Ορισμένοι εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί μας ανακοίνωσαν ότι είναι πολύ κοντά στην αποτείχιση. Aναμένουν να δουν πού θα καταλήξει η συζήτηση στην Εκκλησία της Ελλάδος για την Σύνοδο της Κρήτης για να αποφασίσουν αν θα προχωρήσουν σε διακοπή του μνημοσύνου του οικείου ιεράρχη.

Πιστεύουμε απολύτως ότι πρόθεσή τους είναι να διακόψουν το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη σύμφωνα με την δυνητική ευχέρεια που τους παρέχουν οι Ιεροί Κανόνες. Δεχόμαστε ανεπιφύλακτα ότι δεν έχουν κατά νουν να προχωρήσουν σε ακοινωνησία με όλη την Εκκλησία. Δεν θέλουν, δηλαδή, να γίνουν σχισματικοί, αλλά απλά να εφαρμόσουν τους Κανόνες που επιτρέπουν τη διακοπή του μνημοσύνου του οικείου ιεράρχη όταν γυμνή τη κεφαλή κηρύσσει αίρεση.

Διευκρινίζουμε επίσης ότι καθόλου δεν συγχέουμε τους επίδοξους αποτειχισμένους με τους σχισματικούς που προχώρησαν σε ακοινωνησία. Αυτοί είναι σαφώς και ενσυνείδητα σχισματικοί.

Αλλά, ενώ αναγνωρίζουμε ανεπιφύλακτα ότι οι επίδοξοι αποτειχιστές έχουν καλές προθέσεις και επιθυμούν να κινηθούν μέσα στα πλαίσια των Ιερών Κανόνων, εντούτοις είμαστε πεπεισμένοι ότι οι μεμονωμένες και ασύντακτες αποτειχίσεις είναι καταδικασμένες σε αποτυχία και το χειρότερο καταλήγουν σε σχίσμα

Και ιδού πώς φοβούμαστε ότι θα εξελιχθούν τα πράγματα αν τελικά -παρ' ελπίδα- προχωρήσουν σε αποτείχιση.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος κληρικός της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης θα αποφασίσει να διακόψει το μνημόσυνο του Σεβ. κ. Άνθιμου.

Τι θα συμβεί στη συνέχεια; Ο Σεβασμιότατος κ. Άνθιμος θα καλέσει σε απολογία τον κληρικό αυτό και καταρχήν θα τον θέσει σε αργία και θα του απαγορεύσει να λειτουργεί στα όρια της Μητρόπολής του. Αν καταστρατηγήσει την ποινή που του επέβαλε και συνεχίσει να λειτουργεί στα όρια της Μητρόπολής του θα τον οδηγήσει σε συνοδικό δικαστήριο και θα τον καθαιρέσει.

Τι θα κάνει μετά ο εν λόγω κληρικός; Ίσως δεχτεί την απόφαση του Συνοδικού δικαστηρίου και θα εκκλησιάζεται, ως καθαιρεμένος πια, σε ναούς που μνημονεύουν τον Σεβ. κ. Άνθιμο. Αλλά τότε γιατί προχώρησε σε αποτείχιση αφού έτσι κι αλλιώς θα συμμετέχει σε λειτουργία που μνημονεύουν τον οικείο ιεράρχη;

Η δεύτερη του επιλογή είναι να πει: Αποτειχίστηκα και δεν λαμβάνω υπόψη τις ποινές που μου επιβάλλουν οι οικουμενιστές και θα συνεχίσω να λειτουργώ.

Ναι, αλλά θα έχει καθαιρεθεί στο μεταξύ από συνοδικό δικαστήριο. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι κανένας επίσκοπος -συμπεριλαμβανομένων και των αντιοικουμενιστών Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος- δεν θα δέχεται σε κοινωνία και δεν θα επιτρέπει στον εν λόγω κληρικό να λειτουργεί.

Αλλά ούτε και οι αντιοικουμενιστές κληρικοί θα τολμήσουν να τον καλέσουν στην ενορία τους επειδή θα αντιμετωπίσουν σοβαρές συνέπειες.

Μήπως θα τον δεχτούν σε κοινωνία και θα του επιτρέψουν να λειτουργήσει τα Πατριαρχεία της Βουλγαρίας και της Γεωργίας ή το Άγιον Όρος, που απέρριψαν τη Σύνοδο της Κρήτης επειδή είναι οικουμενιστική Σύνοδος;

Ασφαλέστατα όχι επειδή διευκρίνισαν, με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, ότι απορρίπτουν μεν καθ' ολοκληρίαν τη Σύνοδο της Κρήτης, πλην όμως θα συνεχίσουν να έχουν κοινωνία με όλες τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες συμπεριλαμβανομένων αυτών που έλαβαν μέρος στη Σύνοδο της Κρήτης και υπέγραψαν τα κακόδοξά της κείμενα.

Έχουμε και λέγουμε λοιπόν: Ο κληρικός που προχώρησε σε μεμονωμένη αποτείχιση θα καθαιρεθεί και την καθαίρεσή του θα αναγνωρίσουν όλες οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες και όλοι οι επίσκοποι και οι πρεσβύτεροι των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Επομένως; Οι Οικουμενιστές θα κατορθώσουν να οδηγήσουν τον εν λόγω κληρικό σε κατάσταση ακοινωνησίας και σχίσματος έστω και αν ο ίδιος δεν είχε ποτέ αυτή την πρόθεση. 


Όσοι, λοιπόν, ετοιμάζουν “ευζωνικά τάγματα” ας κάνουν δεύτερες σοφότερες σκέψεις. Οι Οικουμενιστές δεν πρόκειται να αφήσουν τέτοιο κελεπούρι να ξεφύγει αναξιοποίητο από τα χέρια τους. Αν οι επίδοξοι αποτειχιστές διαβούν τον Ρουβίκωνα της μεμονωμένης, άκριτης και ασύντακτης αποτείχισης θα οδηγηθούν, με μαθηματική ακρίβεια, σε καθαίρεση και θα εξωθηθούν από τους Οικουμενιστές σε ακοινωνησία και σχίσμα.

Ας το σκεφτούν επομένως καλά. Ας μη δώσουν ανέκφραστη χαρά στους Οικουμενιστές και σε μας απέραντη λύπη επειδή θα βλέπουμε τον ένα μετά τον άλλο να καρατομούνται πνευματικά χωρίς να μπορούμε να κάνουμε το παραμικρό για να τους βοηθήσουμε.

Η ΑΠΟΜΥΘΕΥΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ


Η ΑΠΟΜΥΘΕΥΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Tου Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση
=====

Ο εικοστός αιώνας στο χώρο του Χριστιανισμού χαρακτηρίσθηκε ως αιώνας του Οικουμενισμού, γιατί ποτέ άλλοτε στα προηγούμενα έτη δεν αναλήφθηκε τόσο εργώδης και εκτεταμένη προσπάθεια για την αποκατάσταση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου. Κατά την πρώτη χιλιετία η Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση, παρά την εμφάνιση αιρέσεων και σχισμάτων, διατήρησε την ενότητα της. 

Στις οικουμενικές συνόδους, που εκφράζουν το αληθές οικουμενικό πνεύμα του Ευαγγελίου, την γνήσια οικουμενικότητα, υπήρχε η δυνατότητα για την έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία και αποκατάσταση των τραυμάτων που προκαλούσαν οι παρανοήσεις και παραχαράξεις του χριστιανικού δόγματος και η διασάλευση της εκκλησιαστικής τάξεως. Μέσα στο θεσμό της πενταρχίας των πατριαρχών, που περιελάμβανε τους θρόνους Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, ο πάπας λειτουργούσε ως πρώτος μεταξύ ίσων, και μολονότι είχαν φυτρώσει οι τάσεις και προβάλλονταν συχνά οι διεκδικήσεις για παγκόσμια δικαιοδοσία, για πρωτείο εξουσίας, αντί του προηγουμένου πρωτείου τιμής, εν τούτοις οι ιστορικές συγκυρίες και η εκκλησιολογική ευαισθησία απέτρεπαν την διαίρεση Ανατολής και Δύσεως, η οποία σχεδιαζόταν και τότε και ήταν εμφανής στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι.

Δυστυχώς η ενότητα έπαυσε να υπάρχει στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας, με αποκλειστική την ευθύνη του Παπισμού για την μεγάλη αυτή αμαρτία και πτώση, την τρίτη μεγάλη πτώση μετά από εκείνες του Αδάμ και του Ιούδα κατά τον Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς. Η μοναρχία του πάπα στη Δύση με την υποβάθμιση και κατάργηση του συνοδικού συστήματος, σε συνδυασμό με τις κοσμικές επιδιώξεις τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, διέστρεψαν το γνήσιο χριστιανικό πνεύμα και οδήγησαν σε περαιτέρω διαιρέσεις τον δυτικό Χριστιανισμό, με συνέπεια την εμφάνιση του Προτεσταντισμού τον 16ο αιώνα ο οποίος ορθά κατενόησε την παραποίηση και διαστροφή του Ευαγγελίου εκ μέρους των παπών, κινήθηκε όμως και αυτός έξω από την εγγυημένη και κατασταλαγμένη εμπειρία της Εκκλησίας σε ατραπούς ατομικών και εγωιστικών ερμηνειών και πλήθηνε τις διαιρέσεις.

Δημιουργήθηκε πάντως τώρα ένας τρίτος πόλος, ένας τρίτος εταίρος μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως. Οι δύο μεγάλοι ιστορικοί θρόνοι, όσο η Κωνσταντινούπολη ήταν πολιτικά ελεύθερη, παρά τις επανειλημμένες ενωτικές προσπάθειες μέχρι και των τελευταίων προ της αλώσεως χρόνων, δεν κατόρθωσαν να αποκαταστήσουν την ενότητα. Η πολιτική υποβάθμιση και αιχμαλωσία της Κωνσταντινούπολης κατά τους αιώνες της Τουρκοκρατίας, μέσα στην άβυσσο του ελέους και των κριμάτων του Θεού, με τον σταυρό του μαρτυρίου και της θυσίας, βοήθησε στην εμβάθυνση και εμπέδωση της ορθοδόξου πίστεως στην αναγκαστική αποχή από τις κοσμογονικές διεργασίες στο χώρα της Δύσεως, οπού ο Χριστιανισμός διηρημένος τραγικά ετίθετο στο περιθώριο των πνευματικών και πολιτιστικών διεργασιών.

Μετά την πνευματική κυριαρχία του Διαφωτισμού και των αρχών της Γαλλικής Επανάστασης ο Προτεσταντισμός φαινόταν περισσότερο κατάλληλος και έτοιμος να εκπροσωπήσει το μήνυμα του Ευαγγελίου απέναντι στην μεσαιωνική παρακμή του Παπισμού. Παπισμός και Προτεσταντισμός, γεννήματα αμφότεροι ανθρωποκεντρικών τάσεων και επιδιώξεων, στην μεταξύ τους άγρια και εξοντωτική αντιπαράθεση αναζητούσαν συμμάχους, ιστορικά και θεολογικά ερείσματα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ήταν και παρέμενε για τις δύο πλευρές ο γνωμών, η λυδία λίθος για τον έλεγχο της εκκλησιολογικής τους ταυτότητος.

Δυστυχώς, όταν κατά τον 20ό αιώνα τα αδιέξοδα του δυτικού Χριστιανισμού ήσαν πλέον εμφανή στην αδυναμία του να ποδηγετεί τον δυτικό κόσμο και στην ουσιαστική αποχριστιάνιση της Ευρώπης η διαφυλαχθείσα από τον Θεό αμέτοχη σ' αυτήν την πορεία Ορθόδοξη Εκκλησία έκανε το μεγάλο ιστορικό και θεολογικό λάθος αντί να παραμείνει ουδέτερη απέναντι στον Παπισμό και στον Προτεσταντισμό, ως ελπίδα και κριτήριο αληθείας για αμφότερους, ταυτίσθηκε με τους Προτεστάντες, έγινε μέλος του Προτεσταντικού Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών με βαρύτατες συνέπειες και απώλειες. Η Ρώμη διεκδικεί τώρα μόνη της τα χαρακτηριστικά της UNA SANCTA και οι Προτεστάντες αντιμετωπίζουν την Ορθοδοξία ως μία από τις πολλές δικές τους ομολογίες και «εκκλησίες».

Δεν προτιθέμεθα στο σύντομο παρόν άρθρο να προχωρήσουμε σε περαιτέρω αναλύσεις και εμβαθύνσεις. Στόχος μας εδώ αποκλειστικός είναι να επισημάνουμε ότι αυτό το άνοιγμα της Ορθοδοξίας για την επίτευξη της χριστιανικής ενότητας, κατ' αρχήν προς τους Προτεστάντες, κατόπιν και προς τον Παπισμό, που επισυνέβη με έκπτωση από βασικές αρχές της ορθοδόξου πίστεως, και που κατέστησε την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μέρος και μέλος του συστήματος των αιρέσεων και των πλανών και συνυπεύθυνη για τα τραγικά αδιέξοδα του χριστιανικού κόσμου, παρουσιάζεται με καύχηση ως μεγάλο επίτευγμα, από τους Ορθόδοξους Οικουμενιστές. Διοργνώνονται επετειακές εκδηλώσεις, ενισχύονται οι συμπροσευχές και τα συλλείτουργα, συνεχίζονται οι θεολογικοί διάλογοι. Και ενώ ωριμάζει στην εκκλησιαστική συνείδηση η αίσθηση του λάθους και η ανάγκη της εξόδου από την οικουμενιστική αιχμαλωσία, ενισχύεται στην θεολογική παιδεία και στους κύκλους των εκκλησιαστικών ηγετών η οικουμενιστική, ισοπεδωτική και συγκρητιστική τάση. Η αλήθεια όμως δεν αλλάζει, όσο και αν αυξάνει το ψεύδος. Αυτήν την αλήθεια εξέφρασε το «Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο» που οργάνωσαν στην Θεσσαλονίκη το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας και η Εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών, από 20-24 Σεπτεμβρίου, με θέμα «Οικουμενισμός - Γένεση - Προσδοκίες - Διαψεύσεις».

Η επιτυχέστατη διεξαγωγή του συνεδρίου με τον μεγάλο αριθμό εισηγητών και την σημαντικότατη θεματολογία, ως και η απήχηση στο εκκλησιαστικό πλήρωμα, δικαιώνουν την διαπίστωση, που θα φανεί και από την δημοσίευση των πορισμάτων, αργότερα δε και των πρακτικών, ότι αποτελεί την πρώτη σοβαρή επιστημονική και συλλογική απομύθευση του Οικουμενισμού.

ΠΗΓΗ:

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ - ΕΤΟΣ ΣΤ- ΙΟΥΛΙΟΣ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2004,
pigizois.net,

Ακτίνες

327 ΒΑΠΤΙΣΕΙΣ ΤΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΤΑΓΚΑΣ


Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΟΞΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΤΑΓΚΑΣ ΤΕΛΕΣΕ ΤΗ ΒΑΠΤΙΣΗ 327 ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΘΕ ΗΛΙΚΙΑΣ.

ΜΑΚΑΡΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΑΤΑΓΚΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΝ.

ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ A΄


ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ
=====

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
᾿Αριθμ. πρωτ. 15
  ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 9 Ἰανουαρίου 2017

Τῶ ἐκλαμπροτάτω κ. Θεοδώρῳ Β΄, (Tawadros II)
ἀρχηγῷ τῆς Κοπτικῆς Κοινότητος 
Εἰς Κάϊρον Αἰγύπτου


Ἐκλαμπρότατε,

Μετά τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ καί εἰλικρινοῦς ἀγάπης,

Σᾶς ἀποστέλλουμε τήν παρούσα Ἐπισκοπική ἐπιστολή μας, ὁ σκοπός τῆς ὁποῖας δέν προέρχεται ἀπό κανένα ἄλλο ἰδιοτελές κίνητρο, παρά μόνο ἀπό καθαρή, ἄδολη καί ἀνιδιοτελῆ χριστιανική ἀγάπη, ἀπό χριστιανικό καθῆκον, ἀπό ἐντολή ἐπιβεβλημένη ἀπό τον Σωτῆρα μας Χριστό, ὁ ὁποῖος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσινἀληθείας ἐλθεῖν»[1], καί τέλος ἀπό θερμή καί σφοδρή ἐπιθυμία γιά τήν σωτηρία Σας. Γι’ αυτό θεωροῦμε καθῆκον μας ἱερό καί ἐπιβεβλημένο, ὡς ἔσχατο μέλος τοῦ Παναγίου καί Παναχράντου Σώματος τοῦΧριστοῦ καί δή ὡς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ὑπαγόμαστε τόσο στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἁγιωτάτης καί Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστική μας Ἀρχή, ὅσο καί στήν καθόλου καί Ἀδιαίρετο Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, νά φροντίσουμε παντί σθένει νά Σᾶς ἐπαναφέρουμε στήν Μητέρα Καθολική Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ἀπό τήν ὁποῖα ἀποχωρήσατε καί ἀποκοπήκατε, ἔργο τό ὁποῖο ἐλπίζουμε, συνεργούσης τῆς ἀκτίστου Θείας Χάριτος τοῦ Κυρίου, νά κατορθωθεῖ. Τό ἱερό αὐτό χρέος τῆς ἐπιστροφῆς τῶν αἱρετικῶν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει βεβαίως ἱεροκανονικό ἔρεισμα καί βάση καί στηρίζεται στούς 131ο, 132ο καί 133ο Ἱερούς Κανόνες τῆς ἐν Καρθαγένῃ Τοπικῆς Συνόδου (418 ἤ 419 μ.Χ.)[2].

Ἔνας ἐπιπρόσθετος λόγος, πού ἀναδεικνύει τήν ἐπικαιρότητα καί τήν σημαντικότητα τῆς παρούσης Ἐπισκοπικῆς ἐπιστολῆς μας, εἶναι τά τεκταινόμενα στα πλαίσια τῆς συγχρόνου αἱρετικῆς οἰκουμενι(στι)κῆς κινήσεως μέ τούς οἰκουμενι(στι)κούς θεολογικούς διμερεῖς διαλόγους μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Μονοφυσιτῶν, ὅπου οἱ ἐκπρόσωποι ἀπό πλευρᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐμφορούμενοι δυστυχῶς ἀπό τό παναιρετικό πνεῦμα τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί μεταχειριζόμενοι τήν ἀπάτη τῆς ψευδοῦς οἰκουμενιστικῆς ἀγάπης ἄνευ τῆς ἀληθείας καί τῆς ἑνότητος ἐν τῆ Ὀρθοδόξῳ πίστει, φενακίζουν, ἐξαπατοῦν καί κοροϊδεύουν Ὑμᾶς, Ἐκλαμπρότατε, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ὁ Μονοφυσιτισμός εἶναι δῆθεν «ἀδελφή Ἐκκλησία», μέ ἔγκυρα μυστήρια, βάπτισμα, ἱερωσύνη καί Χάρι, ὅτι Ὑμεῖς, ὁ ἀρχηγός τῆς αἱρετικῆς μονοφυσιτικῆς Κοπτικῆς Κοινότητος, εἶστε κανονικός Ἐπίσκοπος καί διάδοχος τοῦ Ἀποστόλου Μάρκου, θεωρίες παντελῶς ἄγνωστες, ἀμαρτύρητες, ἀβάσιμες στήν ἐν γένει Παράδοση τῆς Καθολικῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν ξεκάθαρη βλασφημία πρός τό Πανάγιον Πνεῦμα καί ἀναδεικνύουν τήν θεολογική ἐκτροπή Ὑμῶν. Τρανή ἀπόδειξη τῆς ἐξαπατήσεως Ὑμῶν ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν εἶναι ὅτι, ἐνῶ ἀποδίδουν τίτλους ἐκκλησιαστικότητας εἰς Ὑμᾶς, τούς πρόδηλα κακοδόξους αἱρετικούς, δέν τολμοῦν, συνεπεῖς πρός τίς διακηρύξεις τους, τήν μαζί Σας μυστηριακή διακοινωνία, γιατί γνωρίζουν ὅτι ἀπό ἐκείνη τήν στιγμή θά ἀπωλέσουν ἄμεσα τήνἐκκλησιαστική τους ἰδιότητα. Αὐτό δέν ἀποτελεῖ τήν πλέον κραυγαλέα ἀπόδειξη τῆς κακοδοξίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ἄν πράγματι πιστεύουν τίς ἀπαράδεκτες καί προκλητικές τους διακηρύξεις, ἄς τό τολμήσουν, λοιπόν, γιατί ἀλλιώς ἀποδεικνύουν μέ τήν στάση τους αὐτή τήνἀνυπαρξία τῶν τίτλων ἐκκλησιαστικότητος, πού ἀποδίδουν σ’ Ἐσᾶς, τούς ψευδεπισκόπους τῶν κακοδόξων.

Εὐθύς ἐξ ἀρχῆς θά πρέπει νά διευκρινισθεῖ ὅτι τά ὅσα θά λεχθοῦν στή συνέχεια, γράφονται μέ πόνο καρδίας καί ὄχι ἀπό κάποια προσωπική ἐμπάθεια καί μίσος πρός τό σεβαστό πρόσωπό Σας. Σκοπός μας δέν εἶναι νά θιγεῖ τό πρόσωπό Σας, ἀλλά νά ἀποκαλύψει, στηλιτεύσει, ἐλέγξει καί ἀνασκευάσει πλανεμένες καί αἱρετικές ἀπόψεις, θεωρίες, πράξεις καί ἐνέργειές Σας. Βασικός κανόνας μας εἶναι ὅτι πρέπει νάἀγαπᾶμε τά πρόσωπα τῶν αἱρετικῶν, ἀλλά νά ἐλέγχουμε καί νά ἀποστρεφόμαστε τήν πλάνη καί τήν αἵρεσή τους. Μοναδικό ἐνδιαφέρον μας εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία μας, μόνο μέσα στήν ὁποῖα ἔχει ὁ ἄνθρωπος σωτηρία. Πάντοτε προσευχόμαστε ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶνἸησοῦς Χριστός ἐπισυναγάγη Ὑμᾶς, τόν πεπλανημένο ἀρχηγό τῆς Κοπτικῆς Κοινότητος καί τούς Κόπτες, διά τῆς μετανοίας καί τῆς ἀποκηρύξεως τῆς πλάνης καί αἱρέσεως Ὑμῶν, στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική, Ὁρθόδοξη Ἐκκλησία.


(Συνεχίζεται)

ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΚΑΛΥΒΙΤΗ


ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΚΑΛΥΒΙΤΗ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Θυμάμαι ακόμα τη γιαγιά Ελένη, την αδελφή του παππού μου, στο σκλαβωμένο από τους αλλόθρησκους εισβολείς χωριό μου της περιοχής Μόρφου, ξαπλωμένη στο κρεββάτι της υπομονής σ’ ένα δωματιάκι και να μας διηγείται μονάχα βίους Αγίων. Τίποτε άλλο δεν τη θυμάμαι να μας διηγείται. Εμείς τότε μικρά παιδιά γύρω από το κρεββατάκι της, ακούγαμε τις διηγήσεις της.

Απ’ όλες αυτές τις διηγήσεις της γιαγιάς, ιδιαίτερα θυμάμαι τη διήγηση του Βίου το Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη. Δεν ξέρω γιατί, η γιαγιά Ελένη τον καλούσε Χρυσοκαλυβίτη. Πιθανώς να τον καλούσε έτσι, γιατί στο φτωχό καλυβάκι που έφτιαξε στην αυλή του αρχοντικού των γονιών του, από την άσκηση, την αρετή και την όντως μαρτυρική καρτερία να μη φανερωθεί στους γονείς του, έγινε  παραδείσιο καλυβάκι. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι αυτό που εις ήχον δεύτερον ψάλλομε στο δοξαστικό της εορτής του Αγίου, ‘’τη καλύβη διαιτώμενος ως εν Παραδείσω μυστικώς’’.

Κάπως έτσι μας διηγήθηκε η γιαγιά Ελένη, το βίο του Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη: «Στα μέρη της Κωνσταντινούπολης, ήταν ένας άρχοντας που είχε ένα γιό που τον έλεγαν Ιωάννη. Οι γονείς του (Ευτρόπιος και Θεοδώρα), ήταν ευσεβείς άνθρωποι και έτσι του χάρισαν ένα Ευαγγέλιο. Εκείνο τον καιρό, τα Ευαγγέλια ήταν χειρόγραφα και έπρεπε να ήσουν πλούσιος να τα αγοράσεις. Τα εξώφυλλά τους τα στόλιζαν μάλιστα με πολύτιμα πετράδια. Για να διαβάσουν Ευαγγέλιο κάποιοι Χριστιανοί εκείνο τον καιρό, κρατούσαν σειρά στα Μοναστήρια που πήγαιναν. Για να διαβάσουν δηλαδή από μια σελίδα ο καθένας. Πέρασε λοιπόν από τα μέρη που ζούσε ο  Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης ένας μοναχός (από τη Μονή των Ακοιμήτων) πηγαίνοντας για τους Αγίους Τόπους. Ο  Άγιος Ιωάννης του ζήτησε να τον πάρει κρυφά από τους γονείς του μαζί του. Όταν επέστρεψε ο μοναχός από τους Αγίους Τόπους, τον πήρε μαζί του στο Μοναστήρι. Το μόνο που πήρε μαζί του ήταν εκείνο το Ευαγγέλιο που του χάρισαν οι γονείς του. Οι γονείς του τον έψαξαν παντού αλλά δεν τον βρήκαν. Ο Άγιος στο μοναστήρι ζούσε με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Ο πόλεμος όμως της αγάπης προς τους γονείς, τον οδηγεί να ζητήσει την ευλογία του Ηγουμένου και των αδελφών της Μονής να πάει να ακητεύσει στο πατρικό του σπίτι. Πήγε λοιπόν στο αρχονικό του πατέρα του. Όταν άνοιξε η πόρτα κανείς δεν τον κατάλαβε γιατί από τη άσκηση έγινε αγνώριστος στην όψη. Ζήτησε λοιπόν  την άδεια, αυτός που φαινόταν στην όψη περαστικός ζητιάνος, να φτιάξει ένα καλυβάκι στην αυλή. Για φαγητό ζήτησε κανένα ξεροκόμματο ψωμί. Όταν πέρασαν τα χρόνια και ο Άγιος πληροφορήθηκε από τον Κύριο ότι σε τρεις μέρες θα τον πάρει κοντά του, κάλεσε τους γονείς του να τους μιλήσει. Ανήξεροι οι γονείς τι ήθελε να τους πει ο ζητιάνος αυτός, πήγαν στο καλυβάκι του. Ο Άγιος τους ευχαρίστησε για τη φιλοξενία και τους είπε ότι θέλει να τους χαρίσει κάτι. Και τότε ο Άγιος τους έδωσε το Ευαγγέλιο που του χάρισαν όταν ήταν μικρός. Οι γονείς του ταραγμένοι τον ρώτησαν που βρήκε το Ευαγγέλιο αυτό, γιατί ήταν εκείνο που χάρισαν στον γιό τους όταν ήταν μικρός. Ο Άγιος τότε τους είπε ότι ‘’εγώ είμαι ο γιός σας ο Ιωάννης’’ και ότι ο Κύριος θα τον πάρει κοντά του σε τρεις μέρες. Οι γονείς τους δεν ήξεραν τι να κάνουν, να χαρούν που βρήκαν το γιο τους ή να λυπηθούν που θα πέθαινε». Κάπως έτσι ήταν η διήγηση της γιαγιάς Ελένης που βρήκε μαρτυρικό τέλος στη διάρκεια της Τουρκικής εισβολής.



Χρυσοκαλυβίτη γιατί να τον ειπεί
_____________

Με προσοχή φυλάγεται περίσσια
στη Μονή του Παντοκράτορα
τ’ Άη Γιάννη του Καλυβίτη το Ευαγγέλιο
σε παμπάλαιη
μικρογράμματη γραφή.
Θυμάμαι  ακόμα
τη γιαγιά εκείνη
στο σκλαβωμένο σήμερα χωριό μου
από του πόνου το κρεββάτι
ετούτη την βιοτή  να ιστορεί.
Κείνο που διαπορώ ακόμα
Χρυσοκαλυβίτη γιατί να τον ειπεί.
Ίσως και τούτο νάναι
αιτία κι αφορμή
που εις ήχον δεύτερον υμνούμεν
που “τη καλύβη” ετούτη “διαιτώμενος”
“ως εν Παραδείσω μυστικώς”.


*  “καὶ τῇ καλύβῃ διαιτώμενος, ὡς ἐν Παραδείσῳ μυστικῶς” Από το δοξαστικό του β΄ ήχου του Εσπερινού της εορτής του Αγίου.

Saturday, January 14, 2017

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ "ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ" ΙΣΟΠΕΔΩΝΕΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


Ευχαριστούμε θερμά τους διαχειριστές του αγωνιστικού ιστολογίου "Κατάνυξις" για την ευσύνοπτη, παραστατική και τόσο ουσιαστική αναίρεση των οικουμενιστικών δηλώσεων του Πανιερώτατου Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανάσιου.

Είναι πράγματι τραγικό ένας Μητροπολίτης να εκφράζει γυμνή τη κεφαλή κακοδοξίες και να διατυπώνει τόσο αθεολόγητες θέσεις.

Αφερέγγυος, δυστυχώς, εν παντί ο Πανιερώτατος κ. Αθανάσιος.

Στο μεταξύ μας εστάλη από σεβαστό Γέροντα το βίντεο ολόκληρης της συνέντευξης του Πανιερώτατου Μητροπολίτη Λεμεσού και φρίξαμε κυριολεκτικά όταν ακούσαμε το περιεχόμενό της.

Γι' αυτό έχουμε χρέος να επανέλθουμε -συν Θεώ- σύντομα και να αναλύσουμε το ασύστατο των ισχυρισμών του Πανιερώτατου.

Σ' αυτό το βίντεο δεν είναι μόνον οι οικουμενιστικές και αθεολόγητες θέσεις που διατυπώνει ο Πανιερώτατος αλλά πολλά άλλα που θλίβουν και σκανδαλίζουν αφόρητα τους πιστούς.