Wednesday, March 22, 2017

Ο κ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ, ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΙ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ ΠΕΡΙ ‘’TERMINUS TECHNICUS’’, ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΟ ‘’ΕΤΕΡΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ’’


Ο κ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ, ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΙ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ ΠΕΡΙ ‘’TERMINUS TECHNICUS’’, ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΟ ‘’ΕΤΕΡΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ’’

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Σε ομιλία του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ο καθηγητής κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Graz, στις 16 Μαρτίου 2017, με θέμα «Οι αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Μαρτυρία του Ορθοδόξου φρονήματος και προοπτικές για το μέλλον)" (amen.gr), ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής: «Πάντως σοφά και ορθά έπραξεν η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος και διατήρησε τον όρο εκκλησία και για τους ετεροδόξους και είμαι βέβαιος ασφαλώς και με θεολογικό νόημα και όχι μόνον επιφανειακά και τύποις!»

O κ. Λαρεντζάκης σαφέστατα καταρρίπτει την ‘’ερμηνευτική’’ δικαιολόγηση του όρου ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’, ως όρου τύπου ‘’terminus technicus’’. Η τόση προσπάθεια απαντήσεων, προς όσους με Ορθόδοξη ακρίβεια τοποθετούνται στο σχετικό κείμενο της Συνόδου της Κρήτης, για αποδοχή  του όρου ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’ ως όρου τύπου ‘’terminus technicus’’, καταρρίπτεται εμφανώς από τον κ. Λαρεντζάκη. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισημίας η τοποθέτησή του.

«Πάντως σοφά και ορθά έπραξεν η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος και διατήρησε τον όρο εκκλησία και για τους ετεροδόξους», τονίζει με έμφαση ο κ. Λαρεντζάκης. Δεν αρκείται μόνο σ’ αυτό, αλλά προλαβαίνει οποιαδήποτε ασάφεια του όρου ως τύπου ‘’terminus technicus’’, σημειώνοντας τη βεβαιότητά του για το «θεολογικό νόημα» του όρου.   

Όσοι προβάλλουν λοιπόν τον ισχυρισμό για τη χρήση του όρου ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’, ως όρο τύπου ‘’terminus technicus’’, ας δώσουν μια απάντηση στον κ. Λαρεντζάκη. Θα αρκεσθούν δυστυχώς στην απαξίωση και την πολεμική αποκλειστικά προς όσους με Ορθόδοξη ακρίβεια τοποθετούνται στο σχετικό κείμενο της Συνόδου της Κρήτης. 

Ποιον να ακούσει ο λαός, τον κ. Λαρεντζάκη οποίος τονίζει ότι «σοφά και ορθά έπραξεν η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος και διατήρησε τον όρο εκκλησία και για τους ετεροδόξους και είμαι βέβαιος ασφαλώς και με θεολογικό νόημα και όχι μόνον επιφανειακά και τύποις!» ή εκείνους που επιμένουν στην ‘’ερμηνευτική’’ δικαιολόγηση του όρου ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’, ως όρου τύπου ‘’terminus technicus’’;

Μη λησμονούμε ότι ό όρος αρχικά ήταν ‘’εκκλησίες’’, με βάση τη δημοσιευθείσα απόφαση της Συνάξεως των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που πραγματοποιήθηκε στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ Γενεύης  (21-28 Ιανουαρίου 2016). Παρόλες όμως τις διαφωνίες πολλών, δεν αποσύρθηκε όρος ‘’εκκλησίες’’, αλλά μετατράπηκε σε ‘’ετερόδοξες εκκλησίες’’. Μάλιστα έγινε προσπάθεια ‘’ερμηνευτικής’’ δικαιολόγησης του όρου αυτού, ως όρου τύπου ‘’terminus technicus’’. 

Δεν έπεισε όμως, η ‘’ερμηνευτική’’ δικαιολόγησης του όρου αυτού, και επιπλέον έχει προστεθεί η κατάρριψη της θέσης αυτής με την τοποθέτηση του κ. Λαρεντζάκη, ο οποίος δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, τονίζοντας ότι ο όρος είναι «με θεολογικό νόημα και όχι μόνον επιφανειακά και τύποις!»

ΑΠΤΟΗΤΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ


ΑΠΤΟΗΤΟΣ ΣΤΗ ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Ο Καθηγητής του πανεπιστημίου του Γκράτς της Αυστρίας κ. Λαρεντζάκης, στις 16 τρέχοντος, έδωσε διάλεξη στη Θεολογική Σχολή του ΕΚΠΑ με θέμα την «Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον της Ορθοδόξου Εκκλησίας». 

Ένα από τα τα σημεία στα οποία επικεντρώθηκε ο Ελλογιμώτατος ήταν και η «Λειτουργική ζώη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Όπως τόνισε εμφαντικά, κατά τη «Σύνοδο» υπήρχε τακτική και καθημερινή λειτουργική ζωή, όπως και καταληκτικό συλλείτουργο στην εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στα Χανιά. Όπως σημειώνει στη συνέχεια, «με πανορθόδοξη απόφαση εδόθη η δυνατότητα και Παρατηρητών από άλλες μη Ορθόδοξες Εκκλησίες στην εναρκτήρια και καταληκτήρια συνεδρίαση της Συνόδου, χωρίς λόγο και ψήφο και στην καταληκτήρια Θεία Λειτουργία στα Χανιά». Πολύ «προχωρημένος» ο κύριος Καθηγητής. Είναι πασιφανές ότι ευρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά από το Κολυμβάριο. «Ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες» απεφάνθησαν οι εκεί συμμετασχόντες , «μη Ορθόδοξες Εκκλησίες» αποφαίνεται με στόμφο ο Ελλογιμώτατος. 

Από πότε Σύνοδοι της Εκκλησίας δέχονται καταδεδικασμένους κακοδόξους ανάμεσα στα μέλη τους; Ως γνωστόν, οι ανωτέρω αιρετικοί αξιωματούχοι πήγαν εκεί ως επίσημοι προσκεκλημένοι, όχι για να ζητήσουν συγγνώμη για τις πολλαπλές αιρέσεις των οποίων είναι φορείς, αλλά απλώς για να ακούσουν τι θα λεχθεί. Μάλιστα ταγός τις είχε την άποψη ότι έπρεπε να τους δοθεί και το δικαίωμα του λόγου!!!

Εκείνο που είναι, τη αληθεία, άνω ποταμών και το παρουσιάζει ο Ελλογιμώτατος χωρίς καν να κομπιάσει, είναι η παρουσία των αιρετικών Παρατηρητών στη Θεία Λειτουργία στην εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Απλώς του θυμίζουμε τι αναφέρει επί λέξει ο ς΄ Κανόνας της εν Λαοδικεία Συνόδου του 364: «Περί του μη συγχωρείν τοις αιρετικοίς εισιέναι εις τον οίκον του Θεού, επιμένοντας τη αιρέσει». Κι ο με΄ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων φωτίζει επακριβώς το θέμα μας: «Επίσκοπος ή διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος, μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι καθαιρείσθω». Αυτά, Ελλογιμώτατε κύριε Λαρεντζάκη, ονομάζονται, χωρίς περιστροφές, εκπτώσεις από την «άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν» στο όνομα του κακόφημου οικουμενισμού.

Tuesday, March 21, 2017

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΩΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ


ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΩΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ



Του Παναγιώτη Τελεβάντου

======

Με μεγάλη χαρά και ανακούφιση οι απανταχού της γης πιστοί πληροφορήθηκαν την αθώωση του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, και όλων όσων εμπλέκονταν στο υποτιθέμενο σκάνδαλο Βατοπαιδίου. 

Ουδέποτε πιστέψαμε, όπως γράψαμε σε δεκάδες άρθρα που δημοσιεύσαμε κατά καιρούς, ότι η Μονή ήταν ένοχη για ύποπτες ανταλλαγές με το Δημόσιο. 

Τώρα η αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου δίνει τη δυνατότητα στον Γέροντα Εφραίμ και στη Μονή Βατοπαιδίου να συνεχίσουν απερίσπαστοι από τις δικαστικές περιπέτειες την πορεία τους απαλλαγμένοι οριστικά από το βάρος των ασύστατων κατηγοριών που διατυπώθηκαν εναντίον τους. Ένας απίστευτος διασυρμός της Εκκλησίας και του μοναχισμού τώρα βρήκε το άδοξο τέλος του.

Η ιστορία φαινόταν από την αρχή ότι ήταν μια πολιτική σκευωρία για να πέσει η κυβέρνηση Καραμανλή. Η αντιπολίτευση αλλά και η εσωκομματική αντιπολίτευση ή για να είμαστε πιο δίκαιοι ένα τμήμα αυτής, βρήκαν την ευκαιρία με το υποτιθέμενο σκάνδαλο Βατοπαιδίου να πλήξουν την μέχρι εκείνη τη στιγμή ισχυρή κυβέρνηση Καραμανλή. Και πέτυχαν τον στόχο τους. Τα σπασμένα, όμως, δεν τα πλήρωσε μόνον η τότε κυβέρνηση. Ο Γέροντας Εφραίμ, η Μονή Βατοπαιδίου, το Άγιον Όρος, ο Μοναχισμός και η Εκκλησία γενικά πλήρωσαν μεγάλο τίμημα.

Δόξα σοι ο Θεός που η ιστορία τελεσιδίκηκε με την αθώωση της Μονής αλλά και όσων κατηγορήθηκαν άδικα και υπέστησαν τόσο μεγάλο διασυρμό για δέκα ολόκληρα χρόνια.

Ελεύθερη, λοιπόν, επιτέλους η Μονή από τα παντοειδή δεσμά της δικαστικής της περιπέτειας. Γι’ αυτό ελπίζουμε διακαώς ότι θα επανεύρει το ομολογιακό της φρόνημα. Είναι επιτακτικό ο Αρχιμανδρίτης Εφραίμ να αποσύρει τις οικουμενιστικές του δηλώσεις ότι δήθεν κατ’ οικονομίαν επιτρέπεται η συμπροσευχή όχι μόνον με αιρετικούς αλλά και με αλλόθρησκους. Αλλά αυτό ασφαλώς δεν φτάνει. Αναμένουμε η Μονή Βατοπαιδίου να τεθεί επικεφαλής των Μονών του Αγίου Όρους για να ακυρωθεί η οικουμενιστική Σύνοδος της Κρήτης και για να καταπολεμηθεί η παναίρεση του Οικουμενισμού που διαβρώνει τη συνείδηση των ποιμένων και των μελών της Εκκλησίας τα τελευταία εκατό χρόνια.

Σήμερα χειροκροτήσαμε την αθώωση της μονής από τα δικαστήρια. Μακάρι ο Θεός σύντομα να μας αξιώσει να χειροκροτήσουμε τον Γέροντα Εφραίμ και τη Μονή Βατοπαιδίου επειδή επανεύραν το ομολογιακό τους φρόνημα.

ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΠΡΑΤΣΕΚ ΛΟΓΓΙΝΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ (ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΙΑΣ)



ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΠΡΑΤΣΕΚ ΛΟΓΓΙΝΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ (ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΙΑΣ)


Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Το βίντεο της ανάρτησης δείχνει το θαυμαστό έργο που επιτελείται στο μοναστήρι του επισκόπου Μπράτσεκ της Ουκρανίας με τα ορφανά παιδιά πολλά από τα οποία έχουν κάποια σοβαρή αναπηρία.

Είναι συγκλονιστική η εν Χριστώ αγάπη που προσφέρουν οι μοναχοί και οι μοναχές στα ορφανά αυτά παιδάκια.

Ο επίσκοπος Μπράτσεκ Λογγίνος, όμως, δεν επιτελεί ΜΟΝΟΝ αξιοθαύμαστο φιλανθρωπικό έργο. Είναι ταυτόχρονα παραδοσιακός επίσκοπος, ο οποίος μάλιστα διέκοψε το μνημόσυνο του Πατριάρχη Κύριλλου για τα οικουμενιστικά ανοίγματα που κάνει.

Με το κείμενο που παραθέτουμε πιο κάτω ο αναγνώστης θα διαπιστώσει την ομολογιακή παρρησία του Σεβ. κ. Λογγίνου και την αφοσίωσή του στην καταπολέμηση όλων των παλαιών και συγχρόνων αιρέσεων.

Μακάρι να υπήρχαν πολλοί επίσκοποι που να επιτελούσαν τόσο αξιοθαύμαστο πολυσχιδές έργο που καλύπτει με τόση επάρκεια όλους τους τομείς της ποιμαντικής διακονίας ενός επισκόπου.


*****

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΠΡΑΤΣΕΚ ΛΟΓΓΙΝΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ (ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΩΣΙΑΣ) ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
=====

1) - Τοῖς ἐπαγγελλομένοις τά τῶν Ἑλλήνων, ἤτοι εἰδωλολατρῶν, δυσσεβῆ δόγματα καί ἀναβιοῦσι τά μυθικά αὐτῶν πλάσματα ἀρχαιολάτραις καί νεοπαγανισταῖς, ἀνάθεμα (γ΄).
2) - Ἀρείῳ τῷ πρώτῳ θεομάχῳ καί ἀρχηγῷ τῶν αἱρέσεων, ἀνάθεμα (γ΄).
3) - Μακεδονίῳ τῷ δυσσεβεῖ καί Νεστορίῳ τῷ θεηλάτῳ, τῷ παθητήν λέγοντι τήν Ἁγίαν Τριάδα, καί Οὐαλεντίνῳ δυσσεβεῖ τῷ παράφρονι, ἀνάθεμα (γ΄).
4) - Πέτρῳ τῷ Κναφεῖ καί παράφρονι, τῷ λέγοντι «Ἅγιος Ἀθάνατος, ὁ σταυρωθείς δι’ ἡμᾶς», ἀνάθεμα (γ΄).
5) - Παύλῳ τῷ Σαμοσατεῖ καί Θεοδοτίωνι τῷ τούτου συμμύστη καί ὁμόφρονι, σύν ἄλλῳ Νεστορίῳ παράφρονι, ἀνάθεμα (γ΄).
6) - Πέτρῳ Δειλαίῳ τῷ αἱρετικῷ, τῷ καί Λυκοπέτρῳ ἐπονομαζομένῳ, Εὐτυχίῳ τε καί Σαββελλίῳ τοῖς κακόφροσιν, ἀνάθεμα (γ΄).
7) - Ἰακώβῳ Ἀρμενίῳ τῷ Ζανζάλῳ, Διοσκόρῳ «πατριάρχῃ» Ἀλεξανδρείας καί Σεβήρῳ τῷ δυσσεβεῖ, ἅμα Σεργίῳ, Παύλῳ καί Πύρρῳ τοῖς ὀμόφροσι, σύν Σεργίῳ, μαθητῇ τοῦ Λυκοπέτρου, ἀνάθεμα (γ΄).
8) - Τοῖς Ὠριγενισταῖς καί τοῖς ὀπαδοῖς καί διαδόχοις αὐτῶν, ἀνάθεμα (γ΄).
9) - Ὅλοις τοῖς Εὐτυχιανισταῖς καί Μονοθελήταις καί Ἰακωβίτες καί Ἀρτζιβουρίταις καί ἁπλῶς πᾶσιν αἱρετικοῖς, ἀνάθεμα (γ΄). 
10) - Τοῖς ἐκπεσοῦσι αἱρεσιάρχαις καί ἀρνουμένοις τήν Ἁγίαν Δ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, Καρεκίν Β΄ Ἀρμενίας, Θεοδώρῳ Β΄ Αἰγύπτου, Παύλῳ Αἰθιοπίας, Ἰγνατίῳ-Ἐφραίμ Β΄ Συροϊακωβιτῶν, Βασιλείῳ-Θωμᾷ Α΄ Μαλαμπαριανῶν-Ἰνδιάνων, τοῖς κακῶς ὀνομάζουσιν ἑαυτούς Ὀρθοδόξους καί τοῖς αὐτοῖς κοινωνοῦσι, ἀνάθεμα (γ΄).  
11) - Τοῖς ἀρνουμένοις τάς Ἁγίας Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄ καί Ζ΄ Οἰκουμενικάς Συνόδους Μονοφυσίταις, Μονοθελήταις καί Μονοενεργήταις, ἀνάθεμα (γ΄).
12) - Τῷ φρυαξαμένῳ συνεδρίῳ κατά τῶν σεπτῶν Εἰκόνων, ἀνάθεμα (γ΄).
13) - Εἴ τις οὐ προσκυνεῖ τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν ἐν Εἰκόνι περιγραπτόν κατά τό ἀνθρώπινον, ἤτω  ἀνάθεμα (γ΄).
14) - Βαρλαάμ Καλαβρῷ, Γρηγορίῳ Ἀκινδύνῳ, Προχώρῳ Κυδώνι, Νικηφόρῳ Γρηγορᾷ, Γεωργίῳ Λαπίθῃ καί τοῖς ὀπαδοῖς καί διαδόχοις αὐτῶν, ἀνάθεμα (γ΄).
15) - Τοῖς κηρύσσουσι καί διδάσκουσι τήν αἵρεσιν τοῦ νεοβαρλααμισμοῦ, ἀνάθεμα (γ΄).
16) - Τῷ κανονικῶς ἀνυποστάτῳ καί ἐκπεσόντι αἱρεσιάρχῃ Πάπᾳ Παλαιᾶς Ρώμης Φραγκίσκῳ τῷ Α΄ καί τοῖς αὐτῷ κοινωνοῦσι, ἀνάθεμα (γ΄). 
17) - Τοῖς Μαρτίνῳ Λουθήρῳ, Ἰωάννῃ Καλβίνῳ, Οὐρλίχῳ Σβιγλίῳ καί Ἐρρίκῳ τῳ 8ῳ δυσσεβεῖ βασιλεῖ καί τοῖς σύν αὐτοῖς συγκροτήσασι τάς αἱρετικάς παραφυάδας τῆς Διαμαρτυρήσεως, ἀνάθεμα (γ΄).
18) - Τῷ αἱρεσιάρχῃ τῆς θρησκευτικῆς παρασυναγωγῆς τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ Ἰουστίνῳ Γουέλμπι καί τοῖς αὐτῷ κοινωνοῦσι, ἀνάθεμα (γ΄). 
19) - Τοῖς ἀρνουμένοις καί καθυβρίζουσι τήν Παναγίαν, Ὁμοούσιον, Ἀδιαίρετον καί Ζωοποιόν Τριάδαν Ραββίνοις τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, Ἰσλαμισταῖς καί μέλεσι τῆς ἀνωνύμου φυλλαδικῆς Ἑταιρίας Σκοπιά τοῦ Πύργου τῶν «Μαρτύρων» τοῦ Ἱεχωβᾶ, ἀνάθεμα (γ΄).
20) - Τοῖς δυσφημοῦσι τά ἱερά Μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Βαπτισταῖς, Ἀντβεντισταῖς καί Πεντηκοστιανισταῖς, ἀνάθεμα (γ΄). 
21) - Τοῖς κηρύσσουσι καί διδάσκουσι τήν παναίρεσιν τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀνάθεμα (γ΄).
22) - Τοῖς κηρύσσουσι καί διδάσκουσι τήν μεταπατερικήν, νεοπατερικήν, συναφειακήν καί μετακανονικήν αἵρεσιν, ἀνάθεμα (γ΄).
23) - Τοῖς ἀρνουμένοις τάς Ἁγίας Η΄ καί Θ΄ Οἰκουμενικάς Συνόδους, τάς συγκληθείσας ἐπί Μεγάλου Φωτίου καί Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, παποφιλιοκβισταῖς, ἀνάθεμα (γ΄).
24) - Τῷ προτεσταντικῷ λεγομένῳ «Παγκοσμίῳ Συμβουλίῳ Ἐκκλησιῶν»-Αἱρέσεων, ἐν ᾧ διδάσκεται ὅτι ἅπασαι αἱ αἱρέσεις κλάδοι εἰσί τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί τοῖς Ὀρθοδόξοις, τοῖς συμμετέχουσι ἐν ταῖς ἀντικανονικαῖς συμπροσευχαῖς μεθ’ αἱρετικῶν κατά τήν λεγομένην «ἑβδομάδα προσευχῆς ὑπέρ τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν», ἀνάθεμα (γ΄).
- Τοῖς ἀντορθοδόξοις κειμένοις τοῦ Τορόντο
(1950), Μπαλαμάντ (1993), Σαμπεζύ (1994), Πόρτο Ἀλέγκρε (1997) καί Πουσάν (2013), ἀνάθεμα (γ΄).
26) - Τοῖς διδάσκουσι ὅτι αἱ αἱρέσεις, αἵτινες ἀπεκόπησαν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, συμπεριλαμβάνονται ἐντός αὐτῆς, τάς ὁποῖας καί ὀνομάζουσι «ἀτελεῖς ἐκκλησίας» καί ὅτι ἔστι σωτήριος Χάρις, ἔγκυρον βάπτισμα καί ἐνεργοῦσα Χάρις τῆς ἱερωσύνης ἐκτός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀνάθεμα (γ΄). 
27) - Τοῖς κηρύσσουσι καί διδάσκουσι τήν αἵρεσιν ὅτι ὁ ἐκάστοτε Οἰκουμενικός Πατριάρχης πρῶτος ἐστί ἄνευ ἴσου, ἀνάθεμα (γ΄).
28) - Των αιρετικών κειμένων της ληστρικής, αιρετικής και οικουμενιστικής ψευδοσυνόδου της Κρήτης του Ιουνίου 2016, τη λεγομένῃ «Αγίᾳ και Μεγάλη Συνόδῳ της Ορθοδόξου Εκκλησίας», και αυτών που τα δέχονται και τα εφαρμόζουν 
εν πραξη, κείμενα που: 
- θεσμοθετούν τον διάλογο σε προτεσταντικές πλατφόρμες και όχι με το Ορθόδοξο κριτήριο της ομολογίας (Τίτος κεφ. 3 παραγ 10) 
-Θεσμοθετούν την λεγομένη "αποκατάσταση  ενότητας των Χριστιανών" και την ιστορική ονομασία του όρου των "εκκλησιών" για τους Αιρετικούς.
-Θεσμοθετούν το Σύνταγμα του λεγομένου «Παγκόσμιου Συμβούλιου Εκκλησιών» ως βάση του  διαλόγου με αιρετικούς τον δογματικό μινιμαλισμό! 
-Θεσμοθετούν την Δήλωση του Τορόντο που δηλώνει οτι υπάρχουν μέλη της Εκκλησίας και εκτός των τειχών Της, ότι υπάρχει Εκκλησία εκτός Ορθόδοξης Εκκλησίας και ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι περισσότερο από κάθε μέλος -ομολογία- του λεγομένου «Παγκόσμιο Συμβούλιου Εκκλησιών.»   
-Θεσμοθετούν τους μεικτούς γάμους με μια ψεύτικη οικονομία 
-Θεσμοθετούν την θεωρία του Ιωάννη  Ζηζιούλα για το "ανθρώπινο πρόσωπο" τοῖς κακοδόξοις αὐτῆς κειμένοις καί τοῖς ἀποδεχομένοις καί ἐφαρμόζουσι τάς αἱρετικάς αὐτῆς ἀποφάσεις, ἀνάθεμα (γ΄). 
29) - Τῇ Μασονίᾳ καί τῷ διεθνῇ φρικώδῃ Σιωνισμῷ, ἀνάθεμα (γ΄).
- Ὅλοις τοῖς αἱρετικοῖς, ἀνάθεμα (γ΄).

ΠΗΓΗ:


Κατάνυξις

ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ 33




ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

33



Ανθολογία κειμένων κ. Ραφαήλ Χαραλάμπους
=====

Ακόμη κι αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

*****

Το κακόν είναι η στέρησις του αγαθού.

Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού

*****

Αν ζούμε ενωμένοι, θα είμαστε μακάριοι, θα ζούμε στον Παράδεισο. Ο κάθε διπλανός μας, ο κάθε πλησίον μας είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας».

Αγίου Πορφυρίου

*****

Γνώρισμα της πραγματικής και σταθερής αγάπης είναι να θέλουμε όχι μόνο εμείς να σωθούμε, αλλά και όλοι οι αδελφοί μας.

Αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης

*****

Όταν είσαι ταραγμένος και απελπισμένος από την κακία των ανθρώπων, να θυμάσαι πόσο απέραντα σε αγαπά ο παντοδύναμος και πάνσοφος Θεός, που ανέχεται το κακό «έως καιρού» και μετά το τιμωρεί με δικαιοκρισία.

Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

*****

Θανάσιμη αμαρτία είναι εκείνη για την οποίαν ο άνθρωπος μένει αμετανόητος. Κανένας δεν είναι τόσο αγαθός και σπλαχνικός όσον ο Θεός. Τον αμετανόητο όμως ούτε ο Θεός τον συγχωρεί.

Αββά Μάρκου

*****

Μή δέχεσαι τον σπόρον της αμαρτίας γιατί θα σου διαλύσει
τήν πιστην.

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων

*****

Ἡ αἰωνιότητα εἶναι φρικιαστικὴ δίχως Θεάνθρωπο, γιατὶ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι φοβερὸς δίχως τὸν Θεάνθρωπο. Καθετὶ τὸ ἀνθρώπινο, μονάχα στὸν Θεάνθρωπο ἔχει τὴν τελικὴ καὶ λογικὴ του ἑρμηνεία. Δίχως τὸν θαυμαστὸ Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅλα τὰ ἀνθρώπινα μεταβάλλονται ἀναπόφευκτα σὲ χάος, σὲ φρίκη, σὲ θάνατο, σὲ κόλαση: ἡ φρόνηση σὲ ἀφροσύνη, ἡ αἴσθηση σὲ ἀπόγνωση, ἡ ἐπιθυμία σὲ αὐτοδιάσπαση μέσα ἀπὸ τὴν αὐτοθέωση ἤ τὴν αὐτοεξουθένωση.

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

ΕΓΓΡΑΦΟ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ Δ΄



ΕΓΓΡΑΦΟ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
Δ΄
=====

β΄) Ὁμιλῶν ὁ Παναγιώτατος τὴν 20-12-2001 εἰς τὴν Α΄ Διαθρησκειακὴν Συνάντησιν τῶν Βρυξελλῶν καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ ἐκπροσώπους τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν χρησιμοποίησε ὁμοειδῆ Θεολογία καὶ διὰ τοὺς ἀλλοθρήσκους (Ἰουδαϊσμοῦ, Μουσουλμανισμοῦ, Χριστιανισμοῦ) καὶ εἶπε· «Παρακαλοῦμεν θερμῶς ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους νὰ δώσωμεν εἰς τοὺς πιστούς μας καὶ τὸν κόσμον ὅλον ἀνόθευτον τὸ εἰρηνοποιὸν μήνυμα τοῦ ἑνὸς καί μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μᾶς συνεκέντρωσεν ἐν τῇ ἀγάπῃ Του ἐνταῦθα. …Ἡμεῖς οἱ πιστεύοντες εἰς ἕνα προσωπικὸν Θεὸν ἔχομεν τὴν ἐμπειρίαν τῆς ἀγάπης Αὐτοῦ καὶ τῆς εἰρήνης, ἡ ὁποία ἐγκαθίσταται εἰς τὴν ψυχήν μας καὶ πληροῖ καὶ ἀναπαύει αὐτήν, ὅταν ἀποκαθίσταται ἡ κοινωνία τῶν προσωπικῶν ὑπάρξεων τοῦ ταπεινοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ μεγάλου Θεοῦ… Ἐὰν σταθῶμεν μὲ τὸ προσῆκον δέος ἀπέναντι τῶν προσωπικῶν ἀναζητήσεων ἑκάστης ψυχῆς, ἡ ὁποία, γεννηθεῖσα εἰς ὡρισμένην θρησκευτικὴν παράδοσιν, ἀνοίγει τὰς πτέρυγάς της διὰ νὰ πετάξῃ εἰς ἀναζήτησιν τοῦ Ἠγαπημένου, ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι ἔχομεν ἀνθρώπινον χρέος νὰ σεβασθῶμεν ἀπολύτως τὴν προσωπικὴν πορείαν ἑκάστου πρὸς τὴν ὑπερτάτην ἀγάπην. Τότε ἐναγκαλιζόμεθα ἐν εἰρήνῃ τὴν ψυχὴν αὐτὴν καὶ παρακολουθοῦμεν ἐν ἄκρᾳ σιωπῇ καὶ προσευχῇ τὴν πορείαν της, εἴτε συμβαδίζει μὲ ἡμᾶς (τοὺς Χριστιανοὺς) εἴτε ἀκολουθεῖ ἄλλον δρόμον (λ.χ. τὸν Ἰουδαϊσμὸν ἢ τὸ Ἰσλάμ), διότι ὁ Ἠγαπημένος Θεός, ὁ Κύριός της, τὴν ἀναμένει καὶ θὰ τῆς δείξῃ τὸν δρόμον. Δὲν χρειάζεται ἀπὸ μέρους ἡμῶν οὐδεμία βία, οὐδεμία πίεσις, μόνον στοργὴ καὶ εἰρήνη» (περιοδικὸν «Ἐπίσκεψις» τ. 603/31-12-2001).

Ἔχουν λοιπὸν καὶ οἱ Ἑβραῖοι καὶ οἱ Μουσουλμᾶνοι τὴν ἐμπειρίαν τοῦ ἑνὸς προσωπικοῦ Θεοῦ, τοῦ πλήρους ἀγάπης ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ; Ἔτσι κατανοεῖ ὁ Παναγιώτατος τὸ «Τζιχάντ» τῶν μουσουλμάνων ἢ τὰς ἐκκαθαριστικὰς ἐπιχειρήσεις τῶν Ἰσραηλιτῶν; Ἡ θεολογία τοῦ Παναγιωτάτου δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος. Εἶναι ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὴν βλάσφημον θεωρίαν τῶν Ἀβρααμικῶν θρησκειῶν, τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὁ Γάλλος Ἰσλαμολόγος Louis Massignon (1883-1962), δι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ θεολογία του παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον τοιαύτην. Δὲν εἶναι αὐτὸ ἑτεροδιδασκαλία;

5. α΄) Συνεπὴς πρὸς τὴν καινοφανῆ ἐκκλησιολογίαν του, ὁ Παναγιώτατος ἔχει παραιτηθῆ ἀπὸ τὴν θεόθεν καθωρισμένην ἀποστολὴν τῆς Ἐκκλησίας «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς…» (Ματθ. 28,19). Δὲν ἐπιδιώκει νὰ ὁδηγήσῃ ἑ­τεροδόξους καὶ ἑτεροθρήσκους εἰς τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου. Τὸ διεκήρυξε «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» εἰς τὸ Durban τῆς Ν. Ἀφρικῆς τὴν 17-3-2001 σὲ μήνυμά του μὲ τὴν εὐκαιρίαν Παγκοσμίου Διασκέψεως λέγοντας· «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν ἐπιδιώκει νὰ πείσῃ τοὺς ἄλλους περὶ συγκεκριμένης τινὸς ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἢ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νὰ τοὺς μεταστρέψῃ εἰς συγκεκριμένον τινὰ τρόπον σκέψεως» (ἱστοσελίδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας· www.orthodoxa.org/GB/patriarchate/speech/­statement.htm). Εἰς τὴν θείαν ὅμως λειτουργίαν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, εἰς τὴν εὐχὴν ποὺ ἀκολουθεῖ ἀμέσως μετὰ τὸν καθαγιασμόν, παρακαλοῦμεν τὸν Κύριον λέγοντες· «τοὺς ἐσκοτισμένους ἐπισυνάγαγε· τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου καθολικὴ καὶ ἀποστολική Ἐκκλησία». Πῶς θὰ γίνῃ αὐτό; διὰ τῆς σιωπῆς καὶ ὄχι διὰ τῆς μαθητείας καὶ τοῦ κηρύγματος; Διὰ τῆς σιωπῆς θὰ γίνῃ ἡ εἰσδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων καὶ τῶν ἑτεροθρήσκων εἰς τὴν Ἐκκλησίαν Του; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει «ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ρήματος Θεοῦ» (Ρωμ. 10, 17). Εἰς τὴν Κόρινθον ὁ ἴδιος Ἀπόστολος λαμβάνει συγκλονιστικὸν μήνυμα ἀπὸ τὸν Κύριον· «... μὴ φοβοῦ, ἀλλὰ λάλει καὶ μὴ σιωπήσῃς» (Πραξ. 18, 9). Δὲν εἶναι ἡ θέσις αὐτὴ τοῦ Παναγιωτάτου καταστρατήγησις Κυριακῆς ἐντολῆς; Δὲν εἶναι αὐτὸ ἑτεροδιδασκαλία;

β΄) Ὁ Παναγιώτατος προσφέρει ὡς δῶρον τὸ Κοράνιον καὶ τὸ ὀνομάζει ἱερὸν καὶ ἅγιον. Τὴν 29-10-2009 μετέβη εἰς τὴν Ἀτλάντα τῶν Η.Π.Α., ἐπισκέφθηκε τὸν πρόεδρον τῆς Coca-Cola κ. Muhtar Kent καὶ τοῦ προσέφερεν ἕνα Κοράνιον λέγοντας· «Ἔχω ἕνα μικρὸ ἀναμνηστικό. Μικρὸ καὶ σπουδαῖο. Ἀναμνηστικὸ (γιὰ) τὸν Muhtar. Αὐτὸ εἶναι τὸ Ἅγιο Κοράνιο, τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν μουσουλμάνων ἀδελφῶν μας» (www.youtube.com/watch?v=­5p7DqpeTJM8). Δυστυχῶς τὴν χειρονομίαν αὐτὴν τὴν ἐμιμήθησαν καὶ ἄλλοι Ἀρχιερεῖς ἐπὶ μεγάλῳ σκανδαλισμῷ τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν.

γ΄) Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον προωθεῖ τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν. Τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν προωθοῦσε ἀρχικὰ τὸ Βατικανὸν ἀπὸ τὸ 1960, τὸν στόχον του ὅμως αὐτὸν τὸν ἐπισημοποίησε κατὰ τὴν Β´ Βατικανὴν Σύνοδον (1965) καὶ τὸν ἀπεδέ­χθη ὁ μακαριστὸς πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος ἔγινεν ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς ἰδέας αὐτῆς. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον μὲ τὴν ὑπ᾽ ἀριθμ. 150 πρωτ. 420/26-5-1995 ἐγκύκλιόν του ἔκανε λόγον διὰ «τὸν καθορισμὸν κοινῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ ὑφ᾽ ἁπάντων τῶν χριστιανῶν τῆς Μεγάλης ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πάσχα». Ἀγνοεῖ ὁ Παναγιώτατος ἢ περιφρονεῖ τὰ περὶ τούτου διακελευόμενα ὑπὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων;

(Συνεχίζεται)

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Ζ΄



ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ζ΄

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Θεόδωρου Ζήση
=====

6. Ἀπὸ τὸ νομικὸ στὸ θεολογικὸ ἐπίπεδο

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, Παναγιώτατε, θὰ μεταφέρω τὸν λόγο μου ἀπὸ τὸ νομικὸ ἐπίπεδο μὲ τὴν προβληματικὴ διαδικασία στὸ ἐκκλησιατικὸ καὶ θεολογικὸ ἐπίπεδο, γιὰ νὰ δοῦμε ἂν ἡ δικαστικὴ δίωξη ποὺ ἀσκήσατε ἐναντίον μου εὐσταθεῖ. Σᾶς ὑπενθυμίζω, ὅτι στὰ δύο ἔγγραφα ποὺ σᾶς ἀπέστειλα δὲν ἀμφισβητοῦσα οὔτε τὴν νομιμότητα οὔτε τὴν κανονικότητα τῆς ἐκλογῆς σας ὡς ἐπισκόπου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, μολονότι ἄλλοι τὴν ἀμφισβήτησαν, λόγῳ τῆς ἀντικανονικῆς μεταθέσεώς σας ἀπὸ τὴν Ἀλεξανδρούπολη. Οὔτε ἐπίσης διάφορες οἰκουμενιστικές σας ἐνέργειες καὶ πράξεις ἢ παραλείψεις ὡς πρὸς τὴν καταδίκη τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ ὁδήγησαν στὴν σκέψη νὰ διακόψω τὴ μνημόνευση τοῦ ὀνόματός σας στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες. Ἐκτιμοῦσα ὅτι δὲν πληροῦνται οἱ προϋποθέσεις ποὺ θέτει ὁ 15ος Κανὼν τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ Μεγάλου Φωτίου (861), δηλαδὴ ὁ ἴδιος ὁ ἐπίσκοπος νὰ κηρύσσει “γυμνῇ τῇ κεφαλῇ” αἵρεση, ὑπὸ συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην. Σεῖς, μολονότι εἶσθε κρυπτοοικουμενιστής, φανερὰ καὶ ἀπροκάλυπτα δὲν κηρύξατε κάποια αἵρεση. Ὑπῆρχε βέβαια τὸ θέμα τῆς ἐκ μέρους σας μνημονεύσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος δικαιολογημένα θεωρεῖται ὡς λατινόφρων καὶ πρωτεργάτης τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, σύμφωνα δὲ μὲ τὴν στάση ποὺ κράτησαν πολλοὶ Ἅγιοι ἔναντι τῶν λατινοφρόνων μετὰ τὶς προδοτικὲς συνόδους τῆς Λυὼν (1273) καὶ Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-39) καὶ γενικῶς ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶναι ἀκοινώνητος, δὲν πρέπει νὰ ἔχει κάποιος καμμία σχέση μαζί του, πολὺ περισσότερο δὲν πρέπει νὰ τὸν μνημονεύει ψευδῶς ἐνώπιον τῆς Αὐτοαληθείας, τοῦ θυομένου ἐν τῇ Ἁγίᾳ Τραπέζη Κυρίου Ἰησοῦ, ὡς ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Ἀκόμη καὶ ἂν δὲν τὸν θεωρήσουμε ὡς λατινόφρονα ἀλλὰ ὡς κήρυκα «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸ κατὰ τὴν πατερικὴ καὶ κανονικὴ παράδοση καθίσταται ἀκοινώνητος καὶ πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως, ὅπως κατέστησαν ἀκοινώνητο τὸν αἱρετικὸ πατριάρχη Νεστόριο οἱ κληρικοὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πρὶν νὰ καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Γ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

(Συνεχίζεται)

Ο κ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ, Ο ΑΜΦΙΣΒΗΤΩΝ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ


Ο κ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ, Ο ΑΜΦΙΣΒΗΤΩΝ ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Σε ομιλία του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ο καθηγητής κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Graz, στις 16 Μαρτίου 2017, με θέμα «Οι αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Μαρτυρία του Ορθοδόξου φρονήματος και προοπτικές για το μέλλον) (amen.gr), αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στις «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον».

Στην όλη ομιλία του ο κ. Λαρεντζάκης παρουσιάζεται ως υπέρμαχος της Συνόδου της Κρήτης. Πως μπορεί ο κ. Λαρεντζάκης να προβάλλει εαυτόν ως υποστηρικτή και υπέρμαχο  της Συνόδου της Κρήτης, τη στιγμή που αμφισβητεί την Παράγραφο 1 του κειμένου  «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», που αναφέρει ρητά ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία, είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία»;

Η αμφισβήτηση αυτή σαφέστατα διαφαίνεται από προηγούμενο κείμενο του κ. Λαρεντζάκη, που τιτλοφορείται «Εκκλησία και Εκκλησίες σε σχέση με την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας», στο κεφάλαιο που επιγράφεται ‘’Εκκλησία και Εκκλησίες’’ όπου αναφέρει προλογικά τα εξής: «Οι αντιδρώντες αναφέρονται και επικαλούνται το Σύμβολο της Πίστεως και ισχυρίζονται ότι με την έκφραση ‘’Εις Μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν’’ εννοείται αποκλειστικώς και μόνον η Ορθόδοξος Εκκλησία». Αποτελεί σαφέστατη αμφισβήτηση της αυτοσυνειδησίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Και φυσικά αυτή του η αναφορά δεν αποτελεί μόνο κακόδοξη παρερμηνεία του Συμβόλου της Πίστεως, αλλά και της προλογικής αναφοράς του κειμένου της Συνόδου της Κρήτης, που αναφέρει ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία, είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» (Παρ. 1).   

Μπορεί να χαρακτηρισθεί αυτή κακόδοξη αμφισβήτηση του κ. Λαρεντζάκη, ως ορθόδοξη θεολογική διατύπωση; Φυσικά όχι. Κατά τα άλλα στο προηγούμενο κείμενό του, που τιτλοφορείται «Εκκλησία και Εκκλησίες σε σχέση με την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας» ανέφερε ότι «οι πολλαπλές αντιδράσεις ορισμένων κατά της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» «δίδουν και την ευκαιρία για την ορθόδοξη διατύπωση της πίστεώς μας χωρίς προκαταλήψεις και πολεμικές». Πως μπορεί αυτή η κακόδοξη αμφισβήτηση να θεωρηθεί ως ορθόδοξη θεολογική διατύπωση;

Το γεγονός της κακόδοξης αμφισβήτησης της αυτοσυνειδησίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπου αναφέρει ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία, είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» (Παρ. 1), θα έπρεπε να γίνει αφορμή καταδικαστικών σχολιασμών. Αντί τούτου επικρατεί απαξίωση και πολεμική προς όσους με Ορθόδοξη ακρίβεια τοποθετούνται στο σχετικό κείμενο της Συνόδου της Κρήτης.

Πως μπορεί ο κ. Λαρεντζάκης να προβάλλει εαυτόν ως υποστηρικτή και υπέρμαχο της Συνόδου της Κρήτης, τη στιγμή που αμφισβητεί την Παράγραφο 1 του κειμένου «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» της Συνόδου της Κρήτης; Αναμφισβήτητα παρατηρείται αμφισβήτηση της Συνόδου της Κρήτης, από τον κ. Λαρεντζάκη, από την αντίθετη όμως πλευρά. Η απαξίωση και η πολεμική απευθύνεται αποκλειστικά προς όσους με Ορθόδοξη ακρίβεια τοποθετούνται στο σχετικό κείμενο της Συνόδου της Κρήτης.

ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ «ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ» ΣΤΟ ΜΠΡΙΛΕΝ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ



ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ «ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ» ΣΤΟ ΜΠΡΙΛΕΝ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Το Μπρίλεν είναι ένα άγνωστο βελγικό χωριό κάπου στη Φλάντρα. Όμως, ξαφνικά, βρέθηκε στην επικαιρότητα. Όπως αναφέρει η σημερινή είδηση, ο πάστορας της προτεσταντικής ενορίας του χωριού είχε μια «πρωτοπόρο» ιδέα και μια εξίσου «καινοτόμο» δράση: Εν πρώτοις διαπίστωσε ότι οι χωρικοί, επειδή έκλεισε το μοναδικό μπαρ του χωριού, κατέφευγαν στα γειτονικά χωρία για να πιούν τη μπύρα τους. Για το λόγο αυτό δεν έχασε καιρό. Αμέσως μετά την κυριακάτικη συγκέντρωση των ντόπιων προτεσταντών στην εκκλησία του χωριού, μετατρέπει την εκκλησία σε  …μπαρ, ώστε οι ενορίτες να μη στερηθούν τη μπύρα τους και να … τρέχουν στα γειτονικά χωριά. Φυσικά αυτό το έκανε με την σύμφωνη γνώμη των προτεσταντικών αρχών. 

Τι να σχολιάσει κανείς; Το ότι αύτοι οι άνθρωποι δεν έχουν ιερό και όσιο; Ο προτεσταντικός ναός είναι βασικά χώρος ομιλιών και τραγουδιών. Ήδη από το 16ο αιώνα ο Λούθηρος είχε μετατρέψει τις φραγκοκκλησιές σε χώρους Sagen und Singen (ομιλιών και τραγουδιών). Ούτε μυστήρια υπάρχουν εκεί, μήτε ιερείς ή ιεροτελεστίες. Οι πάστορες είναι απλώς, άνευ χειροτονίας, προϊστάμενοι των ψευδοευαγγελικών κοινοτήτων. Λέμε ψευδοευαγγελικών και κυριολεκτούμε διότι, ενώ οι Προτεστάντες (όλων ανεξαιρέτως των αποχρώσεων, τάσεων και απόψεων) κόπτονται ότι σέβονται υπερβαλλόντως την Αγία Γραφή βλέπουμε εδώ, εν τοις πράγμασι, να την περιφρονούν σκαιότατα. 

Δεν έδιωξε ο Χριστός τους έμπορους από το Ναό των Ιεροσολύμων διότι τον είχαν μετατρέψει σε οίκον εμπορίου (Ιωάν. β΄10); Δεν παραγγέλλει ο Απόστολος Παύλος στους χριστιανούς: «μη μεθύσκεσθε οίνω, εν ω εστίν ασωτία, αλλά πληρούσθε πνεύματος, λαλούντες εαυτοίς ψαλμοίς και υμνοίς και ωδαίς πνευματικαίς» (Κολ. γ΄16); 

Ποιο το συμπέρασμα; Να τους χαίρονται αυτοί που έσπευσαν πέρυσι στο Κολυμβάριο να τους «ανακηρύξουν», έμπλεοι χαράς και εν αγαλλιάσει πολλή, «ετερόδοξες Εκκλησίες και ομολογίες»!!!

Monday, March 20, 2017

Ο π. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΣΑΡΡΗΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΕΥΓΕΝΙΟΥ



Ο π. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΣΑΡΡΗΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΕΥΓΕΝΙΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Ανακοινώθηκε αρμοδίως από την Ιερά Μητρόπολη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου ότι ο αιδεσιμώτατος π. Εμμανουήλ Σαρρής (ένας από τους τέσσερις Κρήτες ιερείς που διέκοψαν το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη) αποφάσισε να επαναλάβει το μνημόσυνο του Σεβ. Ρεθύμνης Ευγένιου.

Η απόφαση του π. Εμμανουήλ να επαναρχίσει να μνημονεύει τον οικείο ιεράρχη είναι σύννομη με την διακριτική ευχέρεια που του παρέχει ο ΙΕ΄ Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου.

Αφού ο Κανόνας είναι δυνητικός και όχι υποχρεωτικός, σημαίνει ότι ένας κληρικός δικαιούται, αν το κρίνει σκόπιμο, να διακόψει το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη, αλλά δικαιούται επίσης, αν το κρίνει σκόπιμο, να το επαναλάβει. Είναι, δηλαδή, κάτι που βρίσκεται στην απόλυτη διακριτική του ευχέρεια

Ούτε να πιέσουμε κάποιο να αποτειχιστεί επιτρέπεται, ούτε να κατακρίνουμε -πολλώ μάλλον να επιβάλουμε πειθαρχικά μέτρα- σε κάποιο επειδή αποτειχίστηκε, ούτε να τον ψέξουμε επειδή αποφάσισε να επαναλάβει το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη.

Αυτό ακριβώς έκαναν και οι τρεις αγωνιστές Μητροπολίτες Φλωρίνης Αυγουστίνος, Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος και Παραμυθίας Παύλος όπως και τα πλείστα μοναστήρια του Αγίου Όρους καθώς επίσης οι Άγιοι Παίσιος Αγιορείτης και Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς. 

Όλοι οι πιο πάνω σε κάποια στιγμή έκριναν ότι έπρεπε να διακόψουν το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη και σε ένα μεταγενέστερο στάδιο έκριναν σκόπιμο να το επαναλάβουν.

Ας μη μας εκπλήσσει, λοιπόν, η στάση του π. Εμμανουήλ Σαρρή. Οι ενέργειές του είναι απολύτως σύννομες με τη διακριτική ευχέρεια που του παρέχει ο ΙΕ΄ Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου.

Για μια ακόμη φορά τονίζουμε ότι η δυνητική αποτείχιση είναι αναφαίρετο δικαίωμα (προσοχή δικαίωμα όχι υποχρέωση) των πιστών πολλώ μάλλον των κληρικών.

Το μόνον που είναι ανοιχτό προς συζήτηση και διερεύνηση είναι η ποιμαντική σκοπιμότητα της διακοπής του μνημοσύνου του οικείου ιεράρχη η οποία πρέπει να αξιολογείται αφού σταθμιστούν όλες οι παράμετροι, ώστε να προκύψει ωφέλεια για την Εκκλησία και να αποφευχθεί ο κίνδυνος του σχίσματος.