Friday, February 24, 2017

Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ


Ο ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Ο Σεβ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος κάλεσε σε απολογία τον π. Νικόλαο Μανώλη επειδή διέκοψε το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη. Στο κλητήριο θέσπισμα ο Σεβασμιώτατος επικαλέστηκε πλήθος Ιερών Κανόνων, οι οποίοι -κατά την εκτίμησή του- συνηγορούν εναντίον της αποτείχισης και της εν γένει στάσης του π. Νικολάου.

Ο Σεβ. Θεσσαλονίκης πρέπει να αντιληφθεί ότι οι Ιεροί Κανόνες δεν μπορούν να μεταβάλλονται σε κανόνια μόνον για να χτυπήσουμε τους αντιπάλους μας. Ισχύουν για τον π. Νικόλαο Μανώλη, όπως ισχύουν για όλους μας αλλά ισχύουν και για τον ίδιο τον Σεβ. κ. Άνθιμο.

Ο Σεβ. Θεσσαλονίκης, όμως, εκτός των άλλων κατέστη μοιχεπιβάτης επειδή ανήρπασε την πνευματική νύμφη -τη Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως- από ένα άγιο ιεράρχη τον κυρό Αλεξανδρουπόλεως Κωνστάντιο. 

Συγκεκριμένα, ο Σεβ. Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος Ρούσσας, δεν δίστασε να εγκατασταθεί στη Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως όταν η χούντα του Ιωαννίδη και του Σεραφείμ Τίκα εξεδίωξαν με ληστρικό τρόπο τον μακαριστό άγιο ιεράρχη Κωνστάντιο.

Ο Σεβ. Θεσσαλονίκης έδειξε την ίδια ασέβεια προς τους Ιερούς Κανόνες όταν μετετέθη από τη Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως στην πολύφερνη νύμφη του Θερμαικού, τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, ενώ βεβαίως δεν αγνοεί ότι οι Ιεροί Κανόνες, όχι απλά απαγορεύουν τη μετάθεση επισκόπων αλλά και προνοούν την καθαίρεση και τον αφορισμό όσων προβαίνουν σ’ αυτή την παρανομία.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος καλόν είναι να αντιληφθεί ότι δεν μιλούν για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Ο βίος και η πολιτεία του είναι μια αλυσιδωτή σειρά παραβιάσεων των Ιερών Κανόνων. Τώρα, όμως, δεν έχει δισταγμό να επικαλεστεί τους Ιερούς Κανόνες για να αντιμετωπίσει την αποτείχιση του π. Νικόλαου Μανώλη.

Δεν αντιλαμβάνεται, άραγε, πόσο ανακόλουθος και μη πειστικός παρουσιάζεται στα μάτια των πιστών;

Στο κείμενο που ακολουθεί ο αναγνώστης πληροφορείται, με τη δόκιμη κάλαμο του Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κυρού Νικοδήμου Γκατζιρούλη, το βίο και την πολιτεία του κυρού Αλεξανδρουπόλεως Κωνστάντιου Χρόνη, ο οποίος προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο έθνος και στην Εκκλησία και του οποίου ο Σεβ. κ. Άνθιμος δεν δίστασε να αρπάξει τη Μητρόπολη με τις λόγχες του Ιωαννίδη και την αυθαιρεσία του αλήστου μνήμης Σεραφείμ Τίκα.

*****


ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ ΧΡΟΝΗΣ

Του Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κυρού Νικοδήμου
=====

Ἕνας ἀπό τούς δώδεκα Μητροπολίτες, πού καταδικάστηκαν δίχως νά ἀπολογηθοῦν καί δίχως νά δικαστοῦν, ἦταν ὁ ἡρωϊκός καί σεβάσμιος Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως Κωνστάντιος. Ξεχωριστή φυσιογνωμία. Ὄχι μόνο ἀποδεκτή, ἀλλά καί θρονιασμένη στίς καρδιές τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος ὅλης τῆς ἀνατολικῆς Μακεδονίας. Σ᾿ ὅποια πυκνοκατοικημένη περιοχή καί σ᾿ ὅποια ἄκρη ἔκανες ἀναφορά στό πρόσωπό του ἄκουγες πρόσθετες εὐλαβικές ἐκτιμήσεις τῆς ἁγιοσύνης του καί δεχόσουνα ἕνα νέο κύμα εὐωδίας σεβαστικῶν θυμιαμάτων. 
     
Δεκαετίες ὁλόκληρες ὁ ἀκάματος λειτουργός Κωνστάντιος Χρόνης διακόνησε ὡς ἱεροκήρυκας στήν Ἱερή Μητρόπολη Φιλίππων καί Νεαπόλεως (Καβάλας). Κήρυξε τόν Εὐαγγελικό λόγο. Καί ποίμανε μέ ἀγάπη καί μέ εὐαισθησία τό ὥριμο σέ ἡλικία πλήρωμα καί τίς στρατιές τῆς νεότητας. 
     
Ὅταν οἱ Γερμανοί κατακτητές κατέλυσαν τήν παραμεθόρια ἄμυνα καί ὅρμησαν στήν καταματωμένη πατρίδα μας, παράδωσαν τή φρούρηση καί τή διοίκηση τῆς ἀνατολικῆς Μακεδονίας στούς Βούλγαρους. Καί αὐτοί, σκληροί κατακτητές καί νοσταλγοί μιᾶς ἐπέκτασής τους στό Αἰγαῖο, ἄρχισαν νά ὑλοποιοῦν τούς σχεδιασμούς τους. Ἔβαλαν, ὡς μητρική γλώσσα, στά σχολειά μας τή Βουλγάρικη, ἔφεραν Βούλγαρους παπάδες νά ἱερουργοῦν στίς Ἐκκλησίες μας καί νά προσαρμόζουν τό λαό μας στό δικό τους τυπικό. Ἔκαναν κάθε κίνησή τους καί κάθε σχεδιασμό τους, ὡς κατακυρωμένοι κατακτητές, δίχως νά περνάει ἀπό τό μυαλό τους ἕνας ἐνδεχόμενος κίνδυνος ἀνατροπῆς τους. 
     
Τόν ἱεροκήρυκα Κωνστάντιο Χρόνη, πού τόν ἔβλεπαν νά κινεῖται μέ τόλμη σ᾿ ὅλη τήν ἔκταση τῆς ἀνατολικῆς Μακεδονίας, τόν κήρυξαν ἀνεπιθύμητο καί τόν ἔβγαλαν βίαια ἔξω ἀπό τά ὅρια τῆς δικῆς τους ἐπιτήρησης. 
     
Διωγμένος, ἀλλά ἀκούραστος, κατέβηκε στή Μητρόπολη Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας καί συνέχισε τή θυσιαστική προσφορά του. Ἡ σκοτεινιά καί ὁ τρόμος τῆς Γερμανοϊταλικῆς κατοχῆς εἶχαν διεγείρει ἰσχυρές, μυστικές, ἀντιστάσεις, πού προκαλοῦσαν ἐμπόδια στίς διακινήσεις τοῦ κατακτητή, ἀλλά καί πλήρωναν μέ τό αἷμα τους τόν κάθε σχεδιασμό σαμποτάζ, πού κατόρθωναν νά ἐνεργοποιήσουν. 
     
Σέ πρώτη φάση, τό ἀντάρτικο κίνημα τῆς περιοχῆς τῶν Καλαβρύτων, πού λειτουργοῦσε ὑπό τήν ἁρχηγία τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη, πῆρε τήν ἀπόφαση νά ἀνατινάξει τίς γραμμές τοῦ ὀδοντωτοῦ σιδηροδρόμου, πού ἦταν ἡ μοναδική δυνατότητα διασύνδεσης τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς τῶν Καλαβρύτων μέ τίς παράλιες πόλεις. Μέ τήν ἀνατίναξη αὐτή θά ἔβαζαν σέ μεγάλο κίνδυνο τά φυλάκια τῶν κατακτητῶν, ἀλλά-παράλληλα-θά ἔκλειναν τή γραμμή ἐπισιτιστικοῦ ἐφοδιασμοῦ γιά τούς κατοίκους τῶν Καλαβρύτων. 
     
Ὁ ἡρωϊκός ἱεροκήρυκας Κωνστάντιος, ἀνάλαβε νά μεσολαβήσει, γιά τήν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος. Δυό ὁλόκληρα μερόνυχτα πεζοπόρησε στά βράχια τοῦ Χελμοῦ καί ἔφτασε στό κρυσφύγετο τοῦ ἀρχηγοῦ Βελουχιώτη. Τόν ἐνημέρωσε καί τόν ἱκέτεψε «Ἀρχηγέ μου, αὐτό τό τρένο, πού σκαρφαλώνει στά Καλάβρυτα, δέν εἶναι συρμός μεγάλος. Ἕνα καί μόνο μικρό βαγονάκι μεταφέρει λίγους ἐπιβάτες καί κάμποσα σακιά ἀλεύρι ἤ μερικά ἄλλα τρόφιμα. Ἄν καταστραφεῖ τό δίκτυο, οἱ ἄνθρωποι θά πεθάνουν ἀπό τήν πεῖνα. 
     
Ὁ ἀρχηγός Βελουχιώτης στάθηκε σκεφτικός. Κάλεσε τούς δικούς του καί πῆρε πληροφορίες. Καί, ὅταν αὐτοί ἐπαλήθευσαν, ὅτι τό τρενάκι ἦταν μικρό καί ὅτι δέν ὑπῆρχε ἄλλος τρόπος νά φτάσουν τρόφιμα στήν πόλη τῶν Καλαβρύτων καί στά γύρω χωριά, ἔδωσε διαταγή νά μήν ἀνατιναχτεῖ ἡ ὀδοντωτή σιδηροδρομική γραμμή. 
     
Οἱ γραμμές τοῦ μικροῦ τρένου ἔμειναν ἄθικτες καί τό βαγονάκι ἐξακολούθηκε νά ἐξυπηρετεῖ καί τούς κατακτητές καί τούς δουλωμένους Ἕλληνες. Ἀλλά ἡ φωτιά τῆς μυστικῆς πολεμικῆς ἀντιπαράθεσης δέν ἔσβησε. Οἱ Καλαβρυτινοί, ἀπόγονοι ἐκείνων, πού, τό 21 σήκωσαν τό λάβαρο τῆς ἐπανάστασης, ἐξακολούθησαν νά πλέκουν ἁλυσίδες διολιοφθορῶν καί νά φέρνουν σέ δύσκολη θέση τούς κατακτητές. Καί οἱ κατακτητές, χειριστές καί ἐκφραστές τῆς ἔσχατης βαρβαρότητας, πῆραν τήν ἀπόφαση νά κάψουν τήν πόλη τῶν Καλαβρύτων καί νά σκοτώσουν ὅλους τούς ἄντρες, ἀπό δεκατεσσάρων χρόνων καί πάνω. 
     
Τό τί ἔγινε, δέν περιγράφεται. Σέ μηδενικό χρόνο ἡ ἱστορική πόλη κατάντησε ἐρείπιο. Καί τό κάθε σπίτι, μιά ἑστία ἀφόρητου πένθους. Τά ἀποσπάσματα τῶν κατακτητῶν συγκέντρωσαν, σά νά ἦταν κοπάδια ἄγριων ζώων, τούς Καλαβρυτινούς καί τούς θανάτωσαν. Δέ διερεύνησαν ἄν ἦταν ἔνοχοι γιά ὁποιαδήποτε ἐγκληματική πράξη. Δέν τούς ἔστησαν στό ἑδώλιο τοῦ κατηγορούμενου. Μέ μιά ἄγρια ἐπίθεση, σκόρπισαν τό θάνατο. Ἄφησαν χῆρες τίς μάνες καί ὀρφανά τά ἀνώριμα παιδιά. 
     
Ὁ ἱεροκήρυκας Κωνστάντιος Χρόνης, ἡ ἀκοίμητη αὐτή λαμπάδα τῆς ἀγάπης καί τῆς θυσίας, στάθηκε, ἀδελφός καί πατέρας γιά τίς ὀρφανεμένες οἰκογένειες καί μεταφορέας τῆς θείας συμπαράστασης καί εὐλογίας στήν κατακαμένη πολιτεία.

Εἰκοσιτρία ὁλόκληρα χρόνια μετά τήν ἐφιαλτική νυχτιά τῆς κατοχῆς, ὁ ἱεροκήρυκας καί πατέρας τῶν πονεμένων Καλαβρυτινῶν κλήθηκε, χωρίς νά τό ἐπιδιώξει, νά ποιμάνει τή Μητροπολιτική περιφέρεια τῆς Ἀλεξανδρούπολης. Χειροτονήθηκε ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο τῶν ἀποστολικῶν ὁραματισμῶν Ἱερώνυμο Κοτσώνη καί, ταπεινά, ἀφιερώθηκε στήν ἀποστολή του. Δίχως κωδωνοκρουσίες. Δίχως ἐπιδείξεις χλιδῆς. Δίχως αὐτοθαυμαστικά θυμιάματα. Λιτός καί ταπεινός, λειτουργός τῆς σταυρικῆς Ἀγάπης καί θεραπευτής τοῦ ἀνθρώπινου πόνου, ἄναβε καντήλι ἐλπίδας, ἐκεῖ, πού θέριευε τό σκοτάδι τῆς ἀπόγνωσης. 
     
Ὅταν στήν πατρίδα ὅρμησε ἡ δεύτερη δικτατορία, τά πρόσωπα τῆς τρελῆς ἐξουσίας, τῆς κοσμικῆς καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς, θεώρησαν πώς θά μπορούσαν νά ἀναβαθμίσουν τήν παρουσία τους, ἄν μέ μιά στυγνή διαταγή ἐξόριζαν μιά ὁλόκληρη δωδεκάδα Μητροπολιτῶν ἀπό τήν ποιμαντική τους ἔπαλξη. 
     
Ἕνας ἀπό τούς δώδεκα, πού ἀντιμετωπίστηκε σάν ἐπικίνδυνος, ἦταν ὁ πατέρας τῆς Ἀλεξανδρούπολης, ὁ γέροντας Κωνστάντιος Χρόνης. Ὁ ἥρωας τῆς Καβάλας καί τῶν Καλαβρύτων. Ὁ ἐξορισμένος ἀπό τούς Βούλγαρους καί ἀναγνωρισμένος, ὡς γενναῖος μαχητής, ἀπό τόν Ἄρη Βελουχιώτη.
    
ΠΗΓΗ: 


Ελεύθερη Πληροφόρηση

ΑΠΡΕΠΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΙΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ


ΑΠΡΕΠΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΙΣΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ
=====

Μερικοί μεταπατερικοί, αἱρετικοί θεολόγοι συγκρίνουν, δυστυχῶς, τόν ἅγιο Παΐσιο μέ τόν ἅγιο Πορφύριο καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Σ’ αὐτό τό θέμα, ἄς δοῦμε τί λέγει στό βιβλίο του «Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ὡς ἐμπειρικός θεολόγος», ἔκδοση Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, Λιβαδειά 2016, σελίδες 239-241, ὁ Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος Βλάχος: «Βρίσκω δέ τήν εὐκαιρία νά σημειώσω ὅτι τόν τελευταῖο καιρό ἄκουσα μιά ἄποψη, ἡ ὁποία εἶναι λανθασμένη. Μερικοί συγκρίνουν τόν π. Παΐσιο μέ τόν π. Πορφύριο, καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ π. Πορφύριος εἶναι μεγάλη φυσιογνωμία, αὐτός εἶναι μεγάλος ἅγιος, γιατί εἶχε μεγάλη ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους καί κινεῖτο σέ μεγάλα πνευματικά ἐπίπεδα, ὅπως φαίνεται σέ προφορικούς λόγους του, πού διασώθηκαν, ἐνῶ ὁ π. Παΐσιος, ὡς ἀσκητής, ἦταν ζηλωτής καί δέν εἶχε τήν μεγαλωσύνη καί εὐρύτητα τοῦ ἁγίου Πορφυρίου. Μάλιστα, τήν θεολογία τοῦ π. Πορφυρίου τήν χρησιμοποιοῦν καί τήν ἐκμεταλλεύονται μερικοί λεγόμενοι μεταπατερικοί θεολόγοι, γιά νά ποῦν ὅτι αὐτή ἡ θεολογία τῆς ἀγάπης εἶναι ἐκείνη, πού ἀναπαύει τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, καί τήν ἀντιπαραθέτουν πρός τήν ζωή καί τήν διδασκαλία τοῦ π. Παϊσίου.

Νομίζω ὅτι σφάλλουν ὅσοι ὑπερτιμοῦν κάποιον ἅγιο καί ὑποτιμοῦν κάποιον ἄλλο, γιατί ὁ καθένας τους ἔχει τά δικά του πνευματικά χαρίσματα, πού ἀναπαύει τούς ἀνθρώπους. Τέτοιες προτιμήσεις, μεταξύ τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἔκαναν οἱ Χριστιανοί τόν 11ο αἰῶνα, καί τότε ἡ Ἐκκλησία καθόρισε τήν ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, γιά νά δείξη τήν ἑνότητα, πού ὑπῆρχε μεταξύ τους, παρά τά ἰδιαίτερα προσόντα, πού εἶχε ὁ καθένας τους.

Κάθε ἅγιος ἔχει τόν δικό του τρόπο ἔκφρασης, ἔχει διάφορα χαρίσματα καί ἀκόμη ἔχει νά ἀντιμετωπίση στήν ζωή του διαφορετικά προβλήματα, ἀλλ’ ὅμως ἡ ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος εἶναι κοινή σέ ὅλους. Συμβαίνει ὅ,τι καί μέ τά φυτά, πού ὑπάρχουν σέ ἕναν ἀνθόκηπο ἤ σέ ἕνα περιβόλι. Ὅλα τά φυτά εἶναι φυτευμένα στό ἴδιο χῶμα, δέχονται τά ἴδια στοιχεῖα, τό ἴδιο νερό, ἀλλά ἀναπτύσσουν διάφορα ἄνθη, παράγουν διαφορετικούς καρπούς, πού ἀποτελοῦν τήν ὀμορφιά τοῦ κήπου ἤ τοῦ περιβολιοῦ.

Καί οἱ δύο σύγχρονοι ἅγιοι, π. Πορφύριος καί π. Παΐσιος, ἔκαναν μεγάλη ἄσκηση, και, ὅταν διαβάση κανείς προσεκτικά τόν βίο τους, θά διαπιστώση ὅτι ἔφθασαν σέ μεγάλα ὕψη ἁγιότητος. Γι’ αὐτό δέν ὑπάρχει διαφορά μεταξύ τοῦ ἁγίου Πορφυρίου καί τοῦ ἁγίου Παϊσίου, ὅταν δῆ κανείς τήν ζωή τους μέ θεολογικά, ἐκκλησιαστικά καί ἀσκητικά κριτήρια. Μόνον ὅποιος δέν γνωρίζει στό βάθος τήν ὀρθόδοξη θεολογία, τήν ἀσκητική καί ἡσυχαστική ζωή, μπορεῖ νά καταλήξη σέ ἐσφαλμένα καί αὐτονομημένα συμπεράσματα. Ἡ ἁγιοκατάταξη καί τῶν δύο αὐτῶν μεγάλων ἀσκητῶν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας δείχνει τήν ἑνότητά τους στήν ἄσκηση, τήν προσευχή, τήν θεοπτία».

Οἱ δύο αὐτοί φωτεινοί ὁδοδεῖκτες τῆς πορείας μας πρός τήν κάθαρση, τόν φωτισμό καί τήν θέωση, ἅγιος Πορφύριος καί ἅγιος Παΐσιος, πρέπει νά γίνουν καί οἱ σύμβουλοί μας στούς διαλόγους, διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς, ἀλλά ὄχι συγκρητιστικούς. Φθάνει πιά ὁ ἐμπαιγμός, ἡ παραπληροφόρηση, τά ὕπουλα σκοτεινά σχέδια εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ πονεμένου, ἀκατήχητου, παραμελημένου καί προδομένου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τά γράφουμε αὐτά μέ ἐν Χριστῷ πόνο, δάκρυα, ἀγωνία, ἐνδιαφέρον καί φόβο Θεοῦ, Κρίσεως, Δευτέρας Παρουσίας Χριστοῦ καί θανάτου. Δέν εἴμαστε ὑπεράνω τῆς Ὀρθοδοξίας ἤ κάτι παράλληλο πρός τήν Ἐκκλησία, δέν θέλουμε ν’ ἀκολουθήσουμε οὔτε τούς Οἰκουμενιστές, οὔτε τούς οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτές πρός τόν πνευματικό, θεολογικό, ἐκκλησιαστικό καί ἀσκητικό κατήφορο πρός τήν Κόλαση, ὅπου αὐτοί θέλουν νά μᾶς βάλουν. Παρακαλοῦμε ταπεινῶς, υἱϊκῶς, εὐσεβάστως καί γονυπετεῖς μετά δακρύων τούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ν’ ἀλλάξουν πνευματική καί θεολογική πορεία ἐπί τό παραδοσιακότερον, ἁγιώτερον καί ἐκκλησιαστικώτερον.

ΠΗΓΗ:


Ρωμηοί Ελληνοκύπριοι Ορθόδοξοι

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ 8


ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ

8

Του κ. Ραφαήλ Χαραλάμπους
=====

Η επιμέλεια και η αμέλεια είναι δύο δυνατά μέσα. Το ένα μας ενώνει με τον Θεό και το άλλο μας χωρίζει.

Άγιος Άνθιμος ο εν Χίω

*****

Ειλικρινής φίλος είναι εκείνος ο οποίος συμμερίζεται στην ώρα του πειρασμού τις θλίψεις, τις ανάγκες και τις συμφορές του πλησίον που φέρνει η περίσταση, σαν να είναι δικές του, με τρόπο αθόρυβο και ατάραχο.

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής

*****

Αν λοιπόν κανείς παρουσιάζεται να φορεί σαν προσωπείο το όνομα του Χριστού, αλλά δε δείχνει στη ζωή του όσα έχουν σχέση με το όνομα τούτο, δημιουργεί ψεύτικη εντύπωση για το όνομα του Χριστού, γιατί σύμφωνα με το παράδειγμα φόρεσε κατά κάποιο τρόπο στον πίθηκο μια μάσκα που παριστάνει τον άνθρωπο.

Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

*****

Ουδεμία άλλη χριστιανική ομολογία μπορεί να φέρει ένα χριστιανό στην τελειότητα της χριστιανικής ζωής.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

*****

Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίδει απόλυτη ασφάλεια. Ο Θεός είναι το παν. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό. Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση. Τίποτα δεν θα κάνομε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση. Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά. Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε: «Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!…». Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί. Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, π. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΥ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ


ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
  
Λίτσα Ἰ. Χατζηφώτη
=====

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἀναστ. Κ. Γκοτσοπούλου:  Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καὶ ὁ Ἐπίσκοπός της στὰ Πρακτικὰ καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἔκδοση Χ.Ο.Φ.Σ. Φίλων Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, 2016.

Πολλὲς μελέτες ἔχουν ἕως τώρα γραφεῖ σχετικὰ μὲ τὸ θέμα, ἀλλὰ ἡ παροῦσα, διπλωματικὴ ἐργασία στὸ κανονικὸ Δίκαιο στὸ Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Ε.Κ.Π.Α., περιέχει σημαντικὰ νέα στοιχεῖα ποὺ τὴν καθιστοῦν πολύτιμη καὶ ἐνδιαφέρουσα. Κατ’ ἀρχὰς παραθέτει συναγωγὴ καὶ μελέτη ὅλων τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τῶν πρακτικῶν καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, κατατίθεται ἀναίρεση ὅλων τῶν ἀξιώσεων τῶν παπῶν γιὰ τὸ παγκόσμιο πρωτεῖο ἐξουσίας μὲ βάση τὴν πατερικὴ καὶ συνοδικὴ παράδοση, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ θέσεις παπικῶν ἢ φιλοπαπικῶν ἐρευνητῶν ποὺ παρερμηνεύουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἢ ἀποκρύπτουν τὴν ἀλήθεια. Βασικὴ εἶναι καὶ ἡ ἀντιμετώπιση στὴν ἐπικαιρότητα τοῦ «πρωτείου» στὸν σύγχρονο Θεολογικὸ Διάλογο μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν, ὅπου συνεχίζεται ἡ ἐμμονὴ τῶν δευτέρων στὶς ἀξιώσεις τους, οἱ  ὁποῖες γιὰ λόγους ἀντιβιβλικούς, ἀντικανονικούς, ἀντιπατερικοὺς καὶ ἀντισυνοδικοὺς δὲν θὰ γίνουν ποτὲ ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. 

Ὁ συγγραφεὺς χωρίζει τὴ μελέτη του σὲ πέντε κεφάλαια: α) Ἡ Ἐκκλησία τῆς μεγαλωνύμου Ρώμης στὰ Πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, β) Ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης σύμφωνα μὲ τὰ Πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, γ) Ὁ ρόλος τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, δ) Οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης, ε) Οἱ Ἱεροὶ κανόνες καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης.

Ἡ  μελέτη πλαισιώνεται ἀπὸ  γενικὲς καὶ εἰδικὲς πηγές, πλούσια βιβλιογραφία, ἑλληνικὴ καὶ ξένη, καὶ διέπεται ἀπὸ τὴ βασικὴ ἐκκλησιολογικὴ ἀρχὴ ποὺ διαπνέει τὴν ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ ὁποία ὑπῆρξε καὶ συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς  Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς 15-16.10.2009 νὰ ὑποστηριχθεῖ δηλαδὴ στὸ τελικὸ κείμενο τοῦ Διαλόγου ἡ κανονικὴ θέση τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα Ρώμης κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία σὲ σχέση πρὸς τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ σὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸν 3ο Κανόνα τῆς Β΄ καὶ τὸν 28ο τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

ΠΗΓΗ:

ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ (περιοδικὸ τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), ἔτος 65 (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2016), τ. 6, σ. 46-47

ΟΙ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ


ΟΙ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ

Του Στέλιου Παπαντωνίου
=====

Τώρα που διαψεύσαμε κι όλα εκείνα τα άρθρα
Πως ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος
Και πως τα δικαιώματά του τα κατοχυρώνουν
Οργανισμοί και διακηρύξεις
Τώρα που φτάνουμε να ψηλαφούμε την σκλαβιά
Και να μην την αναγνωρίζουμε
Να νομίζουμε πως είναι η γιατρειά μας
-Αν είναι δυνατόν-
Ύστερα, λέει, από την ύβρη
Έρχεται ή Άτη:
Χαντακώνει το νου,
Σαλεύει τα φρένα,
Τα μάτια δε βλέπουν το φως,
Συνηθισμένα στη μπόχα.
Νομίζουν πως αναπνέουν οξυγόνο.
Κι εγώ που δεν θέλω τίποτε άλλο
Παρά να ζω ελεύθερος
Στον τόπο που γεννήθηκα,
Χωρίς τσακάλια, χωρίς λιοντάρια
Να κυκλοφορούν στους δρόμους,
Να γρυλλίζουν, να οπλοφορούν
Να με σκέπουν σαν το λύκο…
Κι οι συνομιλίες συνεχίζονται
Τα τραπέζια στρώνονται
Πάλι και πάλι
Κι η Ηρωδιάδα βγάζει ένα ένα τα πέπλα
Και ζητεί την κεφαλήν Ιωάννη επί πίνακι.

ΠΗΓΗ:

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΝΕΓΕΙΡΟΥΝ ΤΖΑΜΙ, ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ, ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ΠΑΝΩ ΖΩΔΙΑ


ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΝΕΓΕΙΡΟΥΝ ΤΖΑΜΙ, ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ, ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ΠΑΝΩ ΖΩΔΙΑ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Κοντά στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Πάνω Ζώδια, στη σκλαβωμένη περιοχή της Μόρφου, εκεί που άλλοτε γινόταν το μεγάλο πανηγύρι του Αρχαγγέλου μας, οι Τούρκοι ανεγείρουν τζαμί. Αυτά αναφέρουν άνθρωποι που επισκέπτονται συχνά το σκλαβωμένο χωριό μας. 

Κοντά στο Ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που οι Ορθόδοξοι δοξολογούσαμε τον αληθινό Τριαδικό Θεό και  ακουόταν το ‘’μία δόξα, μία βασιλεία, μία φύσις, μία Θεότης, μία δύναμις, ο άναρχος Πατήρ, ο συνάναρχος Υιός και το Πνεύμα το Άγιον’’, τώρα θα  ακούεται η ανίερη και αντίθεη κορανική προτροπή «πιστεύετε λοιπόν στο Θεό και στους Αποστόλους του και μη λέτε Τριάδα» (κοράνι, κεφ. Δ, στιχ. 171).

Αντί της διδασκαλίας της χριστιανικής αγάπης, θα ακούονται οι κορανιακές προτροπές του μίσους και την απάνθρωπης βίας όπως: «Θα σκορπίσουμε τον τρόμο στην καρδιά των ειδωλολατρών γιατί εξομοίωσαν με τον Αλλαχ άλλες θεότητες», «καταπολεμείστε τους εχθρούς σας στον πόλεμο που γίνεται για τη θρησκεία», «..κολυμπείστε μέσα στο αίμα τους, αυτή είναι η ανταμοιβή που χρωστάτε στους απίστους», «όταν συναντάτε απίστους να τους κτυπάτε στο λαιμό μέχρι να τους νικήσετε εντελώς…μέχρι να τους νικήσετε και δέστε τους ένα δεσμό σταθερό», «σκοτώστε τους εχθρούς σας παντού όπου τους βρίσκετε». 

Είναι πολύ λυπηρή εξέλιξη η ανέγερση τζαμιού στη σκλαβωμένη Ζώδια μας. Όσοι από τους συγχωριανούς μας το έμαθαν λυπήθηκαν και ζήτησαν να γίνουν διαβήματα. Ταυτόχρονα εξέφρασαν εκ των προτέρων και τη λύπη τους για το προβλεπόμενο αποτέλεσμα. Αυτό είναι το αντιμίσθιο των προσπαθειών για επαναπροσέγγιση; Σε ποιους όμως θα γίνουν διαβήματα αλλά, και από ποιους θα γίνουν; Όταν η ‘’επαναπροσέγγιση’’ παίρνει τη μορφή διαθρησκειακής ‘’συγκρητιστικής’’ προσέγγισης, τα διαβήματα δεν θα έχουν καρπούς.

Από αυτούς που περιμένουμε διαμαρτυρίες, δυστυχώς δεν είναι ‘’εύκολη’’ η παρέμβασή τους. Θα χαλάσει την ανθρωπάρεσκη συνύπαρξη. Άλλη είναι η πρέπουσα όμως αγάπη προς τους συνανθρώπους μας, και άλλο η αθρωπάρεσκη συνύπαρξη. Με τους ανθρώπους των άλλων κομματικών απόψεων, η συνεχιζόμενη εχθρότητα παίρνει τη μορφή διαιωνιζόμενου μίσους και με τους Τούρκους της Κύπρου εξαίφνης εφευρίσκεται η ‘’τέλεια’’ αγάπη. 

Τα κομματικά πάθη και μίση ανάμεσα στους Έλληνες της Κύπρου, αποδεικνύουν και πόσο ανθρωπάρεσκη είναι η συνυπαρξιολογία τους. Γι’ αυτούς είναι δύσκολή η διαμαρτυρία για την ανέγερση τζαμιού στη σκλαβωμένη Πάνω Ζώδια μας. Εξάλλου αντί να περιορίζονται στη συνύπαρξη ανθρώπων, αναφέρονται και στη συγκρητιστική ‘’συνύπαρξη θρησκειών’’. Γι’ αυτούς είναι τόσο δύσκολη η διαμαρτυρία για την ανέγερση τζαμιού στη σκλαβωμένη Πάνω Ζώδια μας. 

Thursday, February 23, 2017

ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΕΒΑΣΤΟ ΜΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ


ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΕΒΑΣΤΟ ΜΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Σεβαστέ μας Γέροντα π. Βασίλειε Βολουδάκη,

Σας παρακαλούμε θερμά να μας αποκαλύψετε αν δώσατε εντολή να διαβαστεί ή αν διαβάσατε ο ίδιος, στην ενορία σας, το Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος “Προς το λαό.”

Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι συμφωνείτε μαζί μας -άλλωστε θα ήταν παρανοικό να το διαμφισβητήσετε- ότι όσοι Μητροπολίτες και όσοι πρεσβύτεροι διάβασαν το Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου “Προς το λαό” προσυπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης.

Γνωρίζουμε ότι θέση σας είναι ότι η Σύνοδος της Κρήτης δεν είναι καν Σύνοδος. Γι’ αυτό είναι φυσικό -όπως αντιλαμβάνεστε- να διερωτόμαστε αν αρνηθήκατε να διαβάσετε το Μήνυμα ή αν τελικά κάνατε γαργάρα τις θέσεις σας για τη Σύνοδο της Κρήτης και δώσατε εντολή να διαβαστεί ή αν διαβάσατε ο ίδιος το Μήνυμα της Συνόδου “Προς το λαό”.

Γνωρίζουμε τις θεμιτές -κατά σας- αθέμιτες -κατά άλλους- φιλοδοξίες σας να ηγηθείτε του αντιοικουμενιστικού αγώνα. Γι’ αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, είναι απολύτως επιτακτικό να καταστήσετε σαφές τι κάνατε αναφορικά με το Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος “Προς το λαό.”

Ο κ. Γ. Παπαθανασόπουλος, σε πρόσφατο άρθρο του, απεκάλυψε ότι πολλοί Μητροπολίτες και πρεσβύτεροι -τους οποίους δεν κατονόμασε- δεν διάβασαν το Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου “Προς το λαό”. Δεν έχουμε, όμως, καμιά πληροφόρηση αν μεταξύ αυτών των ομολογητών κληρικών συγκατελέγεστε και εσείς.

Σας παρακαλούμε, λοιπόν, θερμά στην επόμενη έκδοση του “Ορθοδόξου Τύπου” ή και της “Ενοριακής Ευλογίας” -νομίζουμε ότι θα ήταν καλύτερα και στα δύο έντυπα- να καταστήσετε δημόσια γνωστή τη στάση σας έναντι του Μηνύματος της Ιεράς Συνόδου. Είναι στοιχειώδης εντιμότητα εκ μέρους σας να το πράξετε και ευελπιστούμε ότι δεν θα παραλείψετε να συμμορφωθείτε με την παράκλησή μας.

Μετά του προσήκοντος σεβασμού,


Παναγιώτης Τελεβάντος

ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ


ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

Του Οσιολ. Μοναχού Αρσένιου, 
Σκήτη Κουτλουμουσίου, Άγιον Όρος
=====

Μελετώντας το κατά δύναμιν το βιβλίο του μακαριστού και σοφού γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου «Τα δύο άκρα», ομολογώ πως βρήκα πολλές απαντήσεις και ανάπαυση ψυχική από τα δύσκολα που διερχόμαστε, δηλ. από τον οικουμενισμό και τον ζηλωτισμό. Κανείς δεν αμφιβάλλει πως η Εκκλησία μας έχει ταλαιπωρηθεί πολύ από αυτά τα δύο άκρα. Ο οικουμενισμός με σύνθημα- μάλλον με δόλωμα- την αγαπολογία προελαύνει με πολύ θράσος και αναίδεια και στο πέρασμά του ισοπεδώνει τα πάντα: αγίες Συνόδους, ιερούς Κανόνες, παραδόσεις, αλλά τι λέω; Ακόμη και την Αγία Τριάδα τόλμησε και ύβρισε δια του filioque και αλάθητου του Πάπα, που είναι το αφεντικό του οικουμενισμού. Και όλα αυτά έχει υπεραπλουστεύσει με την καταραμένη αγαπολογία. Δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε πόσο έχει ακριβώς προχωρήσει στην Ελλάδα μας ο Οικουμενισμός αλλά σίγουρα το ρεύμα που κινείται είναι πολύ ανησυχητικό.

Έτσι λοιπόν το ένα άκρο, ο οικουμενισμός, μας ήρθε από την δαιμονοκρατούμενη Δύση. Το δεύτερο άκρο προήλθε μέσα από τα σπλάγχνα της ορθοδόξου Εκκλησίας μας και λέγεται ζηλωτισμός. Ο ζηλωτισμός γεννήθηκε το 1924 από μία άστοχη ενέργεια των ηγετών της Εκκλησίας μας που άλλαξε το ημερολόγιο για το χατήρι των οικουμενιστών, ωστόσο όμως δεν επέφερε καμία αλλοίωση στο δόγμα της Αγίας Τριάδος. Να πούμε πως το μεν παλαιό εορτολόγιο ήταν από ειδωλολάτρη, το δε νέο από οικουμενιστή. Κι ενώ όπως είπαμε δεν ζημιώθηκε η Εκκλησία μας από αυτήν την αλλαγή του εορτολογίου, όμως ζημιώθηκε από τα τέκνα της, που δυστυχώς για χάρη των 13 ημερών δημιουργήθηκε σχίσμα που ταλαιπωρεί την Εκκλησία μας αρκετές δεκαετίες, λες και με το παλιό ημερολόγιο δεν πήγαινε κανείς στην κόλαση. Έτσι λοιπόν βάλλεται η μητέρα μας Εκκλησία από αυτά τα δύο επικίνδυνα άκρα και εμείς που θέλουμε να περπατήσουμε την βασιλική οδό του Χριστού μας που μόνον σ’ αυτήν περπάτησαν όλοι οι άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, βρισκόμαστε και είμαστε αντιμέτωποι ανάμεσα στα δύο αυτά πυρά που εκτοξεύονται από τα δύο άκρα.

Οι οικουμενιστές μας κοιτάζουν καχύποπτα και μας ονομάζουν καθυστερημένους και ανθρώπους που δεν έχουμε συλλάβει το «μεγάλο» νόημα των καιρών, οι δε ζηλωτές μας ονομάζουν δειλούς και τον αγώνα μας που κάνουμε εμείς της μέσης και βασιλικής οδού μας τον ονομάζουν φλυαρίες και χαρτοπόλεμο! Κι ενώ οι ζηλωτές έχουν αντιληφθεί τη «δειλία» και «φλυαρία» μας, όπως εσφαλμένα αυτοί νομίζουν, όμως ακόμα δεν έχουν -μάλλον δεν θέλουν να αντιληφθούν -πόση ζημία και ταλαιπωρία έχουν φέρει στο σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κατά τα άλλα όμως εμφανίζονται και λένε πως αυτοί οι ζηλωτές είναι η γνήσια Εκκλησία του Χριστού, οι δε άλλοι που πορεύονται με το νέο εορτολόγιο αλλά και αγιορείτες που μνημονεύουμε τον οικουμενικό Πατριάρχη έχουμε εκπέσει κατά αυτούς από την χάρη του Θεού, και τα μυστήρια μας είναι άκυρα! Φυσικά τους κανόνες των αποστόλων και των αγίων Πατέρων μας τους έχουν κάνει κανόνια, για να βομβαρδίζουν όσους από εμάς πορευόμαστε την μέση και βασιλική οδό του Χριστού.

Είναι γεγονός λοιπόν πως από το πέρας της συνόδου του Κολυμπαρίου της Κρήτης αυτά τα δύο άκρα σημειώνουν σταδιακή αύξηση. Οι οικουμενιστές με τις υπογραφές της Συνόδου καυχώνται πως ο πόθος τους για την παράνομη ένωση βρίσκεται κοντά και ο καιρός έχει ωριμάσει αρκετά, ώστε να γίνει το ποθούμενό τους. Οι δε ζηλωτές αύξησαν την παράλογη λοιδορία προς εμάς που ακολουθούμε την μέση και βασιλική οδό. Βρίζουν ακόμα και τον πιο σοφό στα θεία των τελευταίων δεκαετιών, γ. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο. Όταν διαβάζει κανείς τα συγγράμματα του π. Επιφανίου το πρώτο που διακρίνει ο αναγνώστης είναι η μεγάλη αρετή της διακρίσεως του σοφού γέροντα. Ίσως να είναι απαράμιλλος και αναντικατάστατος τολμώ να πω στο είδος του. Επίσης όλα τα κείμενα του πατρός έχουν το άρωμα του πόνου και της αγάπης προς την ορθόδοξη πίστη. Ακόμα θα έλεγα πως τα σημερινά αδιέξοδα που περνά η Εκκλησία μας, μόνο τα συγγράμματα του π. Επιφανίου φτάνουν να φέρουν την ισορροπία στην Εκκλησία. Το Πηδάλιο κι οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας δεν ερμηνεύονται με την απλή λογική του καθενός μας, χρειάζεται απαραιτήτως ο φωτισμός του Αγ. Πνεύματος. Κι ένας τέτοιος άνθρωπος με το φωτισμό του αγίου Πνεύματος είναι ο μακαριστός γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Μπορεί να μη υπάρχει ανάμεσά μας σωματικώς, αλλά όμως τα συγγράμματα που μας άφησε νομίζω πως μας λύνουν όλα τα εκκλησιαστικά προβλήματα που μετά την προβληματική σύνοδο της Κρήτης αυξηθήκανε.

Αλλά ας ακούσουμε λίγα από τα θεόπνευστα λόγια του σοφού γέροντα Επιφανίου. Απαντά ο μακαριστός γέροντας σε επιστολή ενός πατρός Νικοδήμου αγιορείτου για την παύση μνημοσύνου του Πατριάρχου: «Η παύσις του μνημοσύνου του Πατριάρχου, εις την οποίαν καταλήξατε, είναι το έσχατον όριον το οποίον επιτρέπουν οι ιεροί Κανόνες. Μη προχωρήσετε περαιτέρω (δηλαδή εις αποδοχήν μνημοσύνου ετέρων επισκόπων), διότι τότε προσχωρείτε εις σχίσμα! Εφ’ όσον νυν αρκείσθε εις αυτό και συνεχίζετε «κοινωνούντες μετά της κρατούσης μητρός εκκλησίας και μετά πασών των ορθοδόξων εκκλησιών» ως γράφεις, ίστασθε επί εδάφους εκκλησιαστικώς ασφαλούς. Προσοχή μόνον μη σημειωθή και έτερον βήμα! Εφ’ όσον αρκείσθε εις αυτό και δεν προβαίνετε εις αποκήρυξιν του Πατριάρχου (όπως έπραξαν άλλοι), δηλ. εις διακήρυξιν ότι ούτος είναι πλέον έκπτωτος, είναι καθηρημένος, εστερήθη της χάριτος, δεν τελεί έγκυρα μυστήρια κλπ, δεν είναι δυνατόν να κατηγορηθείτε επί προτεσταντισμώ: ο ΙΕ’ κανών της πρωτοδευτέρας επιτρέπει μεν εις τα άτομα την παύσιν του μνημοσύνου προ «Συνοδικής διαγνώσεως», δεν ανατίθησιν όμως εις τα άτομα τας δίκας και καταδίκας των αιρετικών επισκόπων. Τούτο είναι έργον ουχί ατόμων, αλλά Συνόδου». Ποιός να μη θαυμάσει λοιπόν την σοφία του Θεού κατοικούσα μέσα σε αυτόν τον μακαριστό γέροντα; Ποιός δεν θα συμφωνήσει πως αυτοί οι λόγοι του πατρός όσοι τους μελετούν και τους ενστερνίζονται δεν θα γλυτώσουν από το βάραθρο της απωλείας των δύο άκρων;

Αλλά ας τον ακούσουμε πάλι τον σοφό στα θεία να χορηγεί τους υγιείς τρόπους της ορθοδόξου πίστεώς μας: «Περί του παλαιού ημερολογίου έχω γράψει παλαιότερον εκτενές άρθρον, όπερ στέλλω σοι, ελπίζων ότι θα λύσει πολλάς απορίας σου. Όσας δεν λύσει είμαι πρόθυμος να λύσω δια νέας επιστολής μου, αρκεί βεβαίως να μοι γνωρίσεις ταύτας». Εδώ ο σοφός γέροντας απευθύνεται σε ένα πατέρα Νικόδημο ζηλωτή, και θαυμάζουμε την ποιμαντική αγάπη του πατρός και το χριστομίμητον ενδιαφέρον του. Συνεχίζει ο άγιος γέροντας: «Ουδείς λόγος υπάρχει να εγκαταλείπητε το παλαιόν ημερολόγιον. Οι παλαιοημερολογίται είναι υπεύθυνοι ουχί διότι διετήρησαν το παλαιόν ημερολόγιον, αλλά διότι απεκήρυξαν ως σχισματικήν την Εκκλησίαν της Ελλάδος και διέκοψαν την απ’ αυτής κανονικήν εξάρτησιν. Αν διετήρουν το παλαιόν ημερολόγιον, αλλά δεν απέκοπταν την μετά της ελλαδικής Εκκλησίας κοινωνίαν, θα ήσαν εν απολύτω κανονική τάξει».

Και πάλι συνεχίζει ο σοφός γέρων: «Τα ημερολόγια δεν σώζωσιν, αγαπητέ πάτερ Νικόδημε. Εν μόνον σοι λέγω: το Πάσχα των Ιουδαίων ήτο θεόθεν καθορισμένον μέχρι της εσχάτης λεπτομερείας. Κατά τινά εποχήν λοιπόν παρουσιάσθη εις τον Μωυσήν μία ομάς ανδρών και είπον: Ημείς είμεθα ακάθαρτοι προ ημερών, ότε ετελεί­το το Πάσχα, δηλαδή κατά την 14ην του πρώτου μηνός, και δι’ αυτό δεν ηδυνήθημεν να εορτάσωμεν. Θα στερηθώμεν λοιπόν ημείς του εορτασμού; Δεν θα προσενέγκωμεν ημείς δώρον εις τον Κύριον; Ο Μωυσής ερωτά περί τούτου τον Θεόν και ακολούθως αποκρίνεται: Οσάκις οιοσδήποτε Ισραηλίτης δεν δυνηθεί, λόγω ακαθαρσίας η λόγω απουσίας εις μακρινόν ταξίδιον, να εορτάση τα Πάσχα κατά την καθορισμένην ημερομηνίαν, ήτοι κατά την δεκάτην τετάρτην του πρώτου μηνός, ας εορτάσει αυτό κατά την δεκάτην τετάρτην του δευτέρου μηνός!…(Ίδε ταύτα εν τη Βίβλω των αριθμών, κεφάλαιον ένατον). Ακούεις, αγαπητέ πάτερ Νικόδημε; Εν τη Παλαιά Διαθήκη εν τη εποχή της κυριαρχίας του νομικού γράμματος και των τελετουργικών τύπων υπήρχε τοσαύτη ελευθερία! Χρειάζονται σχόλια;…».

Ύστερα από τις σοφές και θείου φωτισμού εξηγήσεις του μακαριστού γέροντος για το παλαιό ημερολόγιο ποιός λοιπόν παλαιοημερολογίτης θα διαφωνήσει; Είναι φανερό λοιπόν πως όποιος δεν θεραπευτεί από τις φωτισμένες τοποθετήσεις του μακαριστού πατρός, αυτός λοιπόν «βαστάζει το κρίμα όστις εάν η» (Γαλ. ε 10).

Ομοίως και προς τους οικουμενιστάς ήταν καταπέλτης ελέγχων αυτούς «ευκαίρως ακαίρως». Ποιός να μη θαυμάσει τις δύο ανοιχτές επιστολές του προς τον οικουμενικό πατριάρχη Αθηναγόρα; Και τι να πρωτοθαυμάσουμε μέσα σ αυτές τις ομολογιακές επιστολές; Την μεγάλη παρρησία του; Τα σοφά του επιχειρήματα; Η τον μεγάλο πόνο και την αδημονία του για την Εκκλησία του Χριστού να θαυμάσουμε; Και ήταν τέτοια η αδημονία του πατρός που είναι σαν να έλεγε στον Πατριάρχη Αθηναγόρα πως: «περίλυπός εστιν η ψυχή μου έως θανάτου γι’ αυτά τα τολμηρά σας ανοίγματα με τον Πάπα και τον οικουμενισμό». Αλλά ας ακούσουμε λίγο τον ίδιο πως απευθυνόταν προς τον Πατριάρχη Αθηναγόρα: «Παναγιότατε, ψάλλετε και υμείς και οι ακολουθούντες ημίν, εις πάντας τους ήχους το τροπάριον της «Αγάπης». Αγάπη, αγάπη! «Αγάπη άνευ όρων και ορίων». Εν ονόματι της αγάπης τούτο, εν ονόματι της αγάπης εκείνο, εν ονόματι της αγάπης το άλλο… Περίεργον όμως! Εφ’ όσον η καρδία υμών εκχειλίζει εξ αγάπης και εξ αυτής εκπηγάζουσιν πολύρροα ρεύματα, φθάνοντα μέχρι των εσχατιών της δύσεως και δημιουργούντα πελάγη, εις α ανέτως και μετ’ ευφροσύνης κολυμβώσι πασών των αποχρεώσεων οι αιρετικοί, πως διατίθενται ολίγαι σταγόνες αγάπης και δια τους ταλαιπώρους ορθοδόξους; Δι’ εκείνους εκ των ορθοδόξων, οίτινες σκανδαλίζονται, βλέποντες τον ορθόδοξον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως να αθετή -εν ονόματι της αγάπης!- ιερούς κανόνας, να ανατρέπη αιωνοβίους παραδόσεις, να κρημνίζη τείχη ασφαλείας, να μεταίρη όρια α έθεντο αγιώτατοι πατέρες της Εκκλησίας; Δι’ αυτούς εστείρευσαν αι πηγαί της αγάπης ημών, Παναγιότατε; Δι’ αυτούς δεν υπάρχει ούτε μόριον στοργής; Ούτε καν ίχνος ευσπλαγχνίας ή οίκτου; Αγάπη λοιπόν προς τους αιρετικούς, αλλ’ αδιαφορία και περιφρόνησις προς τους Ορθοδόξους! Επιτέλους, Παναγιότατε, που οδηγείτε την Εκκλησίαν; Άραγε, όμως αγαπάτε πράγματι τους αιρετικούς; Ακούσατε, Παναγιότατε, μίαν παράδοξον αλήθειαν: ΟΧΙ! Ημείς αγαπώμεν πραγματικώς και ειλικρινώς τους αιρετικούς, ημείς οι «στενοκέφαλοι» και «φανατικοί», και ουχί υμείς και οι μεθ’ υμών. Η αγάπη υμών δεν είναι γνησία, αλλ’ επιφανειακή και επίπλαστος. Δεν είναι «άνωθεν κατερχομένη αλλ’ επίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης» (Ιακ. γ 15).

Εδώ θαυμάζουμε την μεγάλη κατά Θεόν παρρησία του σοφού γέροντος που πηγάζει απ’ την μεγάλη αγάπη του για την ορθόδοξη Εκκλησία. Ωστόσο όμως στους ζηλωτές δεν αρέσουν τα συγγράμματα του σοφού γέροντα για τους λόγους που μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν, διότι είναι σκοτεινό και ανεξήγητο να απαξιούν λόγους που περιέχουν την θεία Χάρη του Χριστού μας. Αλλά προτρέπω την αγάπη σας όποιος επιθυμεί περαιτέρω να εντρυφήσει στα σοφά λόγια του πατρός Επιφανίου, ας καταφύγει στο βιβλίο «Τα δύο άκρα οικουμενισμός και ζηλωτισμός» και εκεί θα θαυμάσει και θα εννοήσει τι σημαίνει αγαπώ την ορθοδοξία, τι σημαίνει διάκρισις, αυτή η μεγαλειώδης αρετή που στις μέρες μας κοντεύει να γίνει είδος προς εξαφάνιση. Ας πάψουν λοιπόν οι οικουμενιστές να τα υπεραπλουστεύουν όλα και να θυσιάζουν τα ιερά και τα όσια της ορθοδόξου Εκκλησίας μας στον βωμό της καταραμένης αγαπολογίας. Ας συνέλθουν και οι ζηλωτές από την παράλογη απαίτηση που ζητούν μανιωδώς «την κεφαλήν επί πίνακι» της Ορθοδοξίας, μόνο και μόνο να αποδείξουν μέσα στην συνείδησή τους πως καλά πράξανε που επιλέξανε το σχίσμα. Εμείς λοιπόν δεν έχουμε τίποτε περισσότερο άλλο να πούμε για αυτά τα δύο άκρα, αλλά μάλλον οι λόγοι του μακαριστού γέροντος Επιφανίου με πολύ πόνο και αγάπη θα μας πουν πως: «Ελάτε όλοι όσοι είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι από τον βαρύ ζυγό των δύο άκρων και θα σας αναπαύσω. Πάρετε επάνω σας τον ζυγό της μέσης και βασιλικής οδού και θα μάθετε πως εκεί βρίσκεται η πραότητα και η ταπεινοφροσύνη του Χριστού και θα βρείτε ανάπαυση και ειρήνην εις τας ψυχάς σας. Διότι ο ζυγός της μέσης και βασιλικής οδού είναι χρηστός και το φορτίον της πολύ ελαφρύ». Ευχόμαστε όλοι μας ολοψύχως κανείς ορθόδοξος χριστιανός να μη παραμείνει εγκλωβισμένος σ’ αυτά τα ελεεινά και ψυχοφθόρα δύο άκρα, Αμήν.

ΠΗΓΗ:


Ορθόδοξος Τύπος

ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ 7


ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

7

Του κ. Ραφαήλ Χαραλάμπους
=====

Πρέπει να είμαστε άνθρωποι της χάρης, ώστε όποιος μας πλησιάζει να ξεκουράζεται.

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής

*****

Σας παρακαλώ πρώτα να διαπλάσετε τις ψυχές των παιδιών σας, που βαδίζουν προς το γάμο, ώστε να μη ζητούν υλικά αγαθά, αλλά σωφροσύνη.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

*****

Πρόσεχε να μη σε παραπλανήσουν προς το κακό ασεβείς άνθρωποι και ποτέ μη συγκατατεθείς στις αμαρτωλές τους σκέψεις.

(Παρ. α' 10)

*****

Η γενναιότητα της καρδιάς αποκτάται από την πολλή πίστη στο Θεό και η πίστη από την ταπεινή καρδιά.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

*****

Κύριε, ελέησε με, γιάτρεψε την ψυχή μου που είναι βαριά τραυματισμένη, διότι αμάρτησα σε Σένα.

Μέγας Βασίλειος

*****

Ας κερδίσουμε τις ψυχές με τις ελεημοσύνες, ας δώσουμε από τα υπάρχοντα μας στους φτωχούς, για να γίνουμε πλούσιοι σε ουράνια αγαθά.

Γρηγόριος Θεολόγος

*****

Ούτε η δικαιοσύνη σου να είναι άκαμπτη, ούτε η φρόνηση σου περίπλοκη. Παντού το μέτρο είναι το άριστο.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

*****

Αντισταθείτε στον Διάβολο στερεοί στην πίστη. Και ο Θεός αφού υποφέρετε λίγο, θα σας κρατήσει, θα σας στηρίξει. 

(Α' Πέτρ. ε' 9-10).

*****

Η εξομολόγηση είναι ένας τρόπος, για να έλθει ο άνθρωπος στο Θεό. Είναι προσφορά της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

*****

Η ελεημοσύνη πρέπει να προσφέρεται αδιακρίτως προς όλους, αρκεί να υπάρχει ανάγκη.


Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ


Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
=====

Ὅποιος καλοπροαίρετος ὀρθόδοξος χριστιανός μελετήσει τήν πολιτική, οἰκονομική, στρατιωτική, ἐκκλησιαστική, θεολογική, ἀσκητική καί ἐκπαιδευτική ἱστορία τοῦ Γένους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Ρωμηοσύνης, θά διαπιστώσει, μέ πονο καί ἔκπληξη, ὅτι κάθε φορά, πού οἱ πρόγονοί μας ἔκαναν ὑποχωρήσεις σέ θέματα Ὀρθοδόξου Πίστεως, Θείας Λατρείας καί Ὀρθοδόξου διοικήσεως, σχεδόν ἀμέσως ὑφίσταντο ἐθνικές καί λοιπές συμφορές καί καταστροφές. Ὑπενθυμίζουμε σέ ὅλους ὅτι γι’ αὐτό ἡ Ἑλλάδα τώρα πάει νά σβήσει, ἐκτός ἄν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος Μαρία, οἱ Ἁγιορεῖτες, οἱ Κύπριοι καί Ἑλλαδῖτες Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μᾶς λυπηθοῦν καί παρακαλέσουν τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό νά γίνει ἵλεως καί παρηγορητής στούς κινδύνους, πού περνᾶμε τώρα.

Εἶναι στό χέρι ὅλων μας ἡ μετάνοια καί ἡ ἐπιστροφή στήν πνευματική καί θεολογική ἀτμόσφαιρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀμήν. Γένοιτο.

ΠΗΓΗ:


Ρωμηοί Ελληνοκύπριοι Ορθόδοξοι